Η λογική της αγοράς διαβρώνει την κοινωνική συνοχή και υπονομεύει τον ρόλο της αυτοδιοίκησης – ώρα να διαλέξουμε πλευρά.
Σήμερα, η κοινωνική αδικία όχι μόνο βαθαίνει, αλλά παρουσιάζεται και ως φυσική συνέπεια προσωπικών επιλογών. Η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, η διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, η ποινικοποίηση της φτώχειας και η συνεχής επίκληση της «ατομικής ευθύνης» συνθέτουν μια πολιτική που θυμίζει τον κοινωνικό δαρβινισμό και προσπαθεί να υποβάλει και να επιβάλει την αντίληψη ότι μόνο οι ισχυροί και οι «ανταγωνιστικοί» έχουν δικαίωμα στην ευημερία.
Όποιος δεν αντέχει, «δεν τα κατάφερε». Όποιος δυσκολεύεται, θεωρείται ανίκανος. Οι κοινωνικές ανισότητες βαφτίζονται ανταμοιβή της προσπάθειας, ενώ η αποτυχία φορτώνεται αποκλειστικά στις προσωπικές επιλογές του καθένός μας, λες και οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώσαμε και δρούμε είναι ίδιες για όλες και όλους.
Μια μητέρα που δουλεύει σε σούπερ μάρκετ και πληρώνει ιδιωτικό παιδικό σταθμό, αφού στον δημοτικό παιδικό σταθμό δεν κρατούν τα παιδιά τις ώρες που χρειάζεται ώστε να επιστρέψει από τη δουλειά, μια ηλικιωμένη που περιμένει έναν μήνα για να γράψει τα φάρμακά της, γιατί δεν έχει πρόσβαση σε πρωτοβάθμια υγεία, οι νέοι που είτε δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι είτε επιστρέφουν στο πατρικό, άνεργοι, με την επισφάλεια να έχει γίνει κανόνας είναι μερικά από τα πρόσωπα της πολιτικής που μετατρέπει το δικαίωμα σε προνόμιο ή σε ευκαιρία.
Στην ίδια κατεύθυνση, δημοτικές υπηρεσίες που αφορούν όλους τους δημότες, όπως η καθαριότητα και η κοινωνική φροντίδα, παραδίδονται κομμάτι κομμάτι στον ιδιωτικό τομέα. Δεν έχει σημασία αν τελικά οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα για λιγότερες και χειρότερες υπηρεσίες. Η στρατηγική είναι γνωστή. Πρώτα υποχρηματοδοτούνται οι δομές, μετά απαξιώνονται και στο τέλος παρουσιάζεται ως «λύση» η ιδιωτικοποίηση, αφού «το κράτος τα έκανε μπάχαλο».
Το βλέπουμε στα σχολικά κτήρια με τα πολλαπλά προβλήματα βασικής υποδομής, στα γήπεδα που λειτουργούν μόνο για όσους βρίσκονται στα σωματεία, με πρόσθετη οικογενειακή δαπάνη φυσικά, στα λεωφορεία-φαντάσματα και στα αραιά δρομολόγιά τους. Όποιος έχει χρήματα βρίσκει λύση. Οι υπόλοιποι μένουν πίσω, με τη βολική εξήγηση ότι «δεν προσπάθησαν αρκετά». Κι αυτό είναι το μεγάλο ψέμα, γιατί το σύστημα είναι έτσι στημένο ώστε, όσο κι αν προσπαθήσεις, το παιχνίδι θα είναι χαμένο για τους πολλούς.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αυτοδιοίκηση έχει επιλογή. Θα είναι διαχειριστής της φτώχειας και των περικοπών ή θα διεκδικήσει πόρους, δικαιώματα και δημόσιο έλεγχο; Θα υποταχθεί στη λογική της αγοράς ή θα υπερασπιστεί την κοινωνική συνοχή;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Γιατί κοινωνία σημαίνει φροντίδα για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Γιατί η ευημερία δεν μπορεί να υπάρξει σε κάποιους, όταν δίπλα τους άλλοι δυστυχούν.
Η κοινωνία, για να μην είναι ζούγκλα, πρέπει να λειτουργεί ως κοινότητα. Και η πιο ριζοσπαστική επιλογή σήμερα είναι να μην αφήνουμε κανέναν και καμία πίσω. Να το θυμίζουμε συνεχώς με πράξεις. Να υπερασπιζόμαστε το δημόσιο, να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους, να διεκδικούμε ισότητα και δικαιοσύνη.
Αυτή είναι η πλευρά που αξίζει να διαλέξουμε. Εδώ, τώρα, στην πόλη μας.
ΠΠΠ
