Όταν είσαι 17 χρονών και μένεις στα Μελίσσια, η πόλη σού πέφτει μικρή. Όχι γιατί είναι ήσυχη – αλλά γιατί δεν έχει χώρο για σένα. Δεν έχει χώρο να κάτσεις, να μιλήσεις, να γελάσεις. Δεν έχει χώρο να ξεσπάσεις, να πεις τι σκέφτεσαι, να κάνεις κάτι που να έχει νόημα.
Όταν όλα κοστίζουν, κι όταν δεν έχεις φράγκο στην τσέπη, όλα τα μέρη των μεγάλων γίνονται άβατα. Κι έτσι, οι πιτσιρικάδες βρίσκουν τις δικές τους διαδρομές. Ταράτσες, γήπεδα μετά τα μεσάνυχτα, στη λέσχη του ΑΟΜ κρυμμένοι μέσα στη νύχτα, δεντρόσπιτα μέσα στο ρέμα της Αγια-Μαρίνας, εγκαταλειμμένα κτίρια που μυρίζουν σκόνη.
Σαν και το παλιό ναυτικό νοσοκομείο, το «ΝΙΕΝ». Κουφάρι πια, ρημαγμένο, με τις σκάλες χωρίς κουπαστές, με φρεάτια ανοιχτά και σίδερα σκουριασμένα, μπορείς να τσακιστείς ανά πάσα στιγμή. Αλλά για κάποιους είναι καταφύγιο. Όλοι το ξέρουν.
Εκεί, στην ταράτσα μαζεύονται. Πίνουν φτηνές μπίρες και μπάφους, λένε τα δικά τους, ακούνε hip hop και drill, κοιτάνε τη θέα – ένα μισόφωτο της πόλης που τους ξεχνά. Εκεί, αισθάνονται για λίγο ελεύθεροι. Μα εκεί, πριν δυο μήνες, ένα παιδί γλίστρησε στο φρεάτιο του ασανσέρ. Ένα από όλα αυτά τα παιδιά που ούτε φανταζόταν ότι μπορεί να κατέληγε έτσι. Το έβγαλαν τραυματισμένο. Ζόρικα.
Η πόλη δεν δίνει επιλογές στα παιδιά της. Πρέπει να μεγαλώσουν, αλλά δεν ξέρουν πού. Δεν έχουμε χώρους για να ονειρευτούν, να δημιουργήσουν, να κάνουν λάθη με ασφάλεια. Και μετά κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί τα παιδιά μας ανεβαίνουν σε ταράτσες επικίνδυνες και κρύβονται σε σκιές.
Και η παράνοια είναι ότι μετά σκεφτόμαστε πάλι με την καταστολή στο μυαλό. Με την εύκολη λύση. Να τους απαγορεύσουμε να πηγαίνουν εκεί. Δεν μας περνάει από το μυαλό ότι εμείς φταίμε. Που δεν σκεφτήκαμε, δεν φτιάξαμε, δεν φροντίσαμε. Που θεωρήσαμε την πόλη οκ, λες και δεν θα ’ρθει άλλος μετά από μας. Κι όμως ήρθαν τα παιδιά μας. Και στέκονται στις ταράτσες. Και περιμένουν.
Πρέπει να βρούμε τρόπο. Να τους κατεβάσουμε απ’ τις ταράτσες. Όχι με απειλές, με φωνές και φόβο – αλλά με έναν χώρο, σαν το ΝΙΕΝ, που να λειτουργεί σαν ανοιχτή αγκαλιά, από νέους και για νέους, με αυτονομία και με ασφάλεια.
Μια ταράτσα σου δίνει τον ανοιχτό ορίζοντα, την αίσθηση της προοπτικής και της ελευθερίας. Δεν είναι όμως αρκετή για να μεγαλώσεις.
Τα παιδιά μας αξίζουν κάτι περισσότερο, πιο χειροπιαστό. Κάτι δικό τους.
Κώστας Αποστολίδης
