ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ – ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΣΟΓΛΟΥ

    1. Λίγα λόγια για σένα. Ποιος είσαι, πώς ξεκίνησες με τη μουσική;
      Ονομάζομαι Δημήτρης Χάσογλου, είμαι 18 χρονών, φοιτητής και μένω στα Μελίσσια 16 χρόνια. Η αλήθεια είναι πως είμαι σχετικά καινούργιος στον χώρο της μουσικής. Παρόλη την μουσική μου παιδεία, πέρα από 3 χρόνια μαθημάτων κιθάρας όταν ήμουν μικρός, η πρώτη μου ουσιαστική προσωπική συναναστροφή με μουσικό όργανο ήταν πριν 3 χρόνια όταν είχα την μοιραία συναναστροφή με τον πατέρα μου, ντράμερ, κρουστό και γενικότερα χρόνιο λάτρη της μουσικής. Οι συνθήκες των πανελληνίων εξετάσεων σε συνδυασμό με την ασταμάτητη τριβή των φίλων μου, και καλύτερων οργανοπαιχτών που ξέρω μέχρι σήμερα, με την μουσική με έφεραν σε θέση να αναθεωρήσω πολλά σενάρια και να οδηγηθώ στον παρακάτω συλλογισμό. “Σε ένα χρόνο μπορεί να αναγκαστώ να φύγω από το σπίτι για σπουδές. Δεν έχουν όλοι ντράμερ πατέρα, Drum set  και κοινωνικό κύκλο με τέτοιους μουσικούς”. Έτσι, κάπως αυθόρμητα μια μέρα λέω στον πατέρα μου, “Δεν μου δείχνεις δυό, τρία πραγματάκια στα ντραμς”; Τσίμπησα κατευθείαν το μικρόβιο και σε μια εβδομάδα έκανα την πρώτη μου πρόβα με τους φίλους μου, Μάκη Μπόλματη στη κιθάρα και Γιώργο Νομικό στο μπάσο. Και κάπως έτσι ξεκίνησε ένα, για εμένα, απίστευτο ταξίδι που μου έχει χαρίσει απίστευτες εμπειρίες και πολύ όμορφες αναμνήσεις.
    2. Τι σημαίνει για σένα να είσαι ντράμερ;

    Η αλήθεια είναι ότι έχω μια περίεργη σχέση με τα ντραμς. Λατρεύω το όργανο και αν μου δινόταν η ευκαιρία να επέλεγα ξανά το πρώτο όργανο που θα μάθαινα εις βάθος, θα ήταν σιγουρά ξανά αυτό. Είναι απίστευτες οι αισθήσεις και τα συναισθήματα που μπορεί κανείς να βιώσει με την παραγωγή ρυθμού, την δημιουργία μουσικής μέσω της αξιοποίησης του μελωδικού μέρους του οργάνου και την σύνδεση που νιώθεις με το κοινό και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας χρησιμοποιώντας το εύρος των δυναμικών που έχει να προσφέρει. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα όργανο που όσο μπορεί να ανυψώσει και να αναδείξει μια μελωδία, τόσο πιστεύω μπορεί και να την καταστρέψει και να την “εγκλωβίσει”. Αποτελεί για μένα μια πραγματικότητα το γεγονός ότι κάποιες μελωδίες, πρέπει απλά να μην περιορίζονται και να γειώνονται από τον ρυθμό που προσφέρουν τα ντραμς. Συνεπώς, όσο κι αν λατρεύω το όργανο, προτιμώ να το βλέπω και να το χρησιμοποιώ σαν ένα εργαλείο που υπηρετεί την όποια μουσική συνθέτω με το όποιο σχήμα δημιουργώ.

    1. Παίζεις σε 4-5 σχήματα. Τι διαφορετικό σου δίνει το καθένα;
      Πράγματι είμαι τυχερός να περιβάλλομαι και να γνωρίζω συνεχώς παθιασμένα και προικισμένα παιδιά που έχουν πολύ όρεξη για “μουσική”, με όλη της την έννοια. Προφανώς όμως η κάθε αυτή προσωπικότητα και η περιπλοκότητα που κουβαλάει, κρύβει μια μοναδική ομορφιά και αισθητική που μεταφράζεται με το δικό της είδος μουσικής και τα δικά της μουσικά χαρακτηριστικά. Έχοντας θα έλεγε κανείς, “ερωτευτεί” πολλά είδη μουσικής και έχοντας αποκτήσει μια κάποια εμμονή στο να αναγνωρίζω τη χάρη του να βλέπω τους συμπαίκτες μου στα σχήματα που παίζω, να παθιάζονται και να εκφράζουν την προαναφερόμενη προσωπικότητά τους αλλά και τα βιώματά τους μέσω της μουσικής, ήταν κάπως μονόδρομος για μένα να χρησιμοποιήσω την προαναφερθείσα στάση μου ως προς τα ντραμς, για να θελήσω να μάθω πολλές ξεχωριστές λειτουργίες τους και τελικώς όντως να καταφέρω να παίξω σε πολλές διαφορετικές μπάντες με διαφορετικά στυλ. Προφανώς το γεγονός αυτό μου έχει χαρίσει απίστευτες εμπειρίες και η αλλαγή σε στυλ και ύφος από σχήμα σε σχήμα, έχει διευρύνει τους μουσικούς μου ορίζοντες με τέτοιο όμορφο τρόπο, που δεν μπορώ παρά ευχηθώ σε όλους κάποτε να το βιώσουν και να το ευχαριστηθούν. Είναι πραγματικά σουρεαλιστικά καλαίσθητο να γυρνάς από πρόβα με το σχήμα των ρεμπέτικών, στα καπάκια να τρέχεις να προλάβεις την ροκ πρόβα και την επόμενη μέρα να έχεις μεταλ συναυλία. Τουλάχιστον για μένα.
    2. Μια στιγμή που δεν θα ξεχάσεις από πρόβα ή συναυλία.

    Αμέτρητες και χαραγμένες είναι οι αστείες ή έντονα φορτισμένες στιγμές σε συναυλίες και πρόβες, αλλά πιστεύω πως δύο είναι που ξεχωρίζουν και αξίζουν να αναφερθούν. Η μια ήταν με τα παιδιά που ανέφερα στην πρώτη ερώτηση, η πρώτη μου μπάντα, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τους περιορισμούς των πανελλαδικών εξετάσεων και την ημέρα της εξέτασης του τελευταίου μαθήματος, εκεί που όλοι τρέχανε στις παραλίες και στα νησιά, εμείς κλειστήκαμε σπίτι και κάναμε μια σχεδόν ολοήμερη πρόβα, από την οποία κιόλας παράχθηκε ένα από τα καλύτερά μας κομμάτια. Ήταν απίστευτη η αίσθηση του να βγάζουμε όλη την αγανάκτησή μας στην παραγωγή αυτού του κομματιού και να νιώθουμε ένα τεράστιο βάρος να έχει φύγει από πάνω μας και να έχει πάρει τη μορφή ενός γεμάτου δυναμικές και αλλαγές μουσικού κομματιού. Ενός κομματιού που σήμανε μια καινούργια εποχή για τη μπάντα, με αλλαγές ήχων και ύφους και μας συνοδεύει μέχρι και σήμερα στα ακουστικά μας.

    Τον τίτλο της δεύτερης αξέχαστης στιγμής μου από συναυλία θα πρέπει να τον δώσω στο σόλο μου της περσυνής μας εμφάνισης στο κτήμα Φιξ, με το σχήμα The Pedestrians που παίζουμε έντεχνα. Δεν είχα προλάβει να το δουλέψω όσο ήθελα και σε συνδυασμό με την ποσότητα του πλήθους σε αυτή τη συναυλία, μου γεννήθηκε μια κάποια λογική ποσότητα άγχους. Το σόλο βγήκε τέλειο και ακόμα και τα αυθόρμητα “λάθη” που έκανα, συνεισφέραν ακόμα πιο πολύ στην τελειοποίηση του. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν απίστευτη και ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα που δεν μπορούσε παρά να μείνει αξέχαστη για εμένα αλλά και τα άλλα μέλη της μπάντας.

    1. Τι μουσικές ακούς; Ποιοι σε εμπνέουν;
      Η αλήθεια είναι ότι ένα από τα πάθη μου είναι να ανακαλύπτω συνεχώς καινούργια μουσική. Είτε αυτό σημαίνει καινούργιο είδος μουσικής, είτε καλλιτέχνες-κομμάτια, κλπ. Συνεπώς, δυσκολεύομαι να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Θα αναφέρω όμως ενδεικτικά κάποιους καλλιτέχνες και σχήματα που με εμπνέουν ως προς τον ήχο μου. Αρχικά, η ίσως για μένα μεγαλύτερη μου καλλιτεχνική έμπνευση προέρχεται από τον Θάνο Ανεστόπουλο και τον Παντελή Ροδοστόγλου και το ελληνικό εναλλακτικό σχήμα τους, αν θέλουμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι, Διάφανα Κρίνα. Μεγάλη είναι η αγάπη μου για τον ήχο, την στάση, την ιστορία αλλά και τα μηνύματα αυτής της μπάντας. Με έχουν συνοδεύσει σε σημαντικές περιόδους της ζωής μου και μέχρι σήμερα συνεχίζουν να είναι συνεπιβάτες ή και μέντορες στους καθημερινούς προβληματισμούς μου. Αντίστοιχης για μένα σημασίας ονόματα είναι, ο Chet Baker στην jazz, ο Jeff Buckley στην ροκ, οι Radiohead στην εναλλακτική ροκ, οι Pink Floyd, οι The Smiths και οι Led Zepellin στην κλασική (για μένα) ροκ, ο Mozart, ο Chopin και ο Μάνος Χατζιδάκης στην κλασσική, ο Bloody Hawk στη χιπ-χοπ καθώς και τεράστιες αναφορές όπως Have a nice life, God speed you Black Emperor και Alcest. Μεγάλη αγάπη έχω και για τη μέταλ και τις υποκατηγορίες της με ονόματα όπως Agalloch, Gris, lhsahn και Paysage D’Hiver να παίζουν συχνά στα ακουστικά μου. Αυτά είναι κάποια από τα ονόματα καλλιτεχνών που θα χαρακτήριζα πως με έχουν διαμορφώσει, όχι μόνο από θέμα μουσικής παιδείας, αλλά και συνολικά σαν ανθρώπινο χαρακτήρα.

     

    1. Τι είναι πιο δύσκολο στο να είσαι νέος μουσικός σήμερα στην Πεντέλη / Μελίσσια;
      Δεν μπορώ να αναγνωρίσω μια κάποια διαφοροποίηση ανάμεσα στις δυσκολίες του μέσου νέου μουσικού και στις δυσκολίες του μέσου νέου μουσικού στα Μελίσσια/Πεντέλη αλλά όπως σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, έτσι και εδώ, παρατηρώ μια έλλειψη αναγνώρισης ορισμένων καινούργιων, διαφορετικών, εναλλακτικών ή και απλώς ξένων ειδών μουσικής. Η εμπορευματοποίηση και η υποβάθμιση της μουσικής σαν τέχνη αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα, αλλά άμα κλινόμουν να διαλέξω ένα χαρακτηριστικό για αυτό παράδειγμα, θα έδινα την Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να είσαι αρκετά χρόνια στον χώρο της μουσικής για να γνωρίσεις απίστευτους μουσικούς και μυαλά που έχουν περιοριστεί σε μια χαμηλής ποιότητας ζωή και βιώνουν καθημερινά εξουθενωτικούς ρυθμούς για να μπορέσουν να τα βγάλουνε πέρα. Η Πεντέλη και τα Μελίσσια δεν είναι τόσο αντιπροσωπευτικές για αυτές τις περιπτώσεις, περιοχές, αλλά είναι τέτοιας διάστασης το πρόβλημα που δεν μπορώ παρά να το αναφέρω στην ευκαιρία που μου δίνεται. Συνεπώς, θα πω πως οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας νέος μουσικός στην περιοχή μας, εξαρτάται από τις ευκαιρίες που θα του δοθούν να αναδειχθεί, που κατ’ επέκταση μεταφράζεται στον ήχο και στο είδος μουσικής που θα επιλέξει να ερμηνεύσει/διαδώσει.

     

    1. Πώς σε επηρεάζει η ζωή στην περιοχή σου;

    Πρέπει να παραδεχτώ πως προσωπικά η ζωή στα Μελίσσια με έχει ευνοήσει πολύ στο ταξίδι μου με τη μουσική. Παρόλο που παραμένει να είναι Αθήνα και οι ρυθμοί της περιοχής είναι κι ‘αυτοί πολλές φορές αποπνικτικοί, τα Μελίσσια και η Πεντέλη είναι περιοχές γεμάτες πράσινο, πάρκα και όμορφα μέρη. Μέρη ψιλά στη Πεντέλη που, όπως και να το κάνεις, σε συνδυασμό με τις απίστευτες θέες, δεν μπορούν παρά να αποτελούν πηγές γαλήνευσης και έμπνευσης όταν κουβαλάς μια κιθάρα μαζί σου. Τώρα, από ‘κει και πέρα, τα Μελίσσια είναι εξοπλισμένα και με πολύ καλά ωδεία, με τον Φίλιππο Νάκα και την Σύγχρονη Ωδή να αποτελούν σημείο αναφοράς για μουσικούς που έχουν παράξει και παράγουν μέχρι και σήμερα αξιοθαύμαστο έργο στη μουσική. Αξίζει να αναφερθεί πως πολλές είναι και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που οργανώνει ο Δήμος Πεντέλης, με νέους μουσικούς, ερασιτεχνικά σχήματα και συμφωνικές ορχήστρες να γεμίζουν την ατμόσφαιρα της περιοχής με τις συναυλίες και τα αφιερώματά τους.

    Συμπερασματικά, θα έλεγα πως η συνθήκες διαβίωσης στην περιοχή μου, με έχουν ευνοήσει στην τριβή μου με το αντικείμενο της μουσικής και ακόμα κι’αν το προαναφερθέν παράπονο μου ως προς την περιθωριοποίηση της εναλλακτικής μουσικής παραμένει, πρέπει να αναγνωρίσω την προσπάθεια του Δήμου να διατηρήσει ζωντανό τον πολιτιστικό χαρακτήρα της περιοχής μας.

    1. Ποιο είναι το όνειρό σου για τα επόμενα χρόνια;

    Πολλά και διαφορετικά είναι τα μέτωπα που έχω ανοίξει με σκοπό την επένδυση και επίτευξη των ονείρων μου για τα επόμενα χρόνια, αλλά θα μιλήσω για το κομμάτι της μουσικής, καθώς και μόνο αυτό κατέχει ποικίλων μορφών παρακλάδια.

    Αρχικά, θέλω να προσπαθήσω να αναπτυχθώ στο μελωδικό κομμάτι της μουσικής και τη μουσική θεωρεία, που σε συνδυασμό με την τριβή μου με την κιθάρα και την προκατακτημένη μου γνώση στο ρυθμικό μέρος, θα με βοηθήσει να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη όταν αναλύω ή συνθέτω ένα μουσικό κομμάτι. Επίσης, εύχομαι να καταφέρω να συνεχίσω να παίζω στα σχήματα που συμμετέχω και να μπορούμε να συνεχίσουμε να δίνουμε συναυλίες, φέρνοντάς μας πιο κοντά με τον κόσμο και σφίγγοντας τους δεσμούς μας με την ομορφιά της 4ης αυτής ελεύθερης τέχνης, της μουσικής.

    1. Αν μπορούσες να ζητήσεις κάτι από τον Δήμο ή την τοπική κοινωνία για τους νέους μουσικούς, τι θα ήταν;

    Πιστεύω ότι ο πιο ουσιώδης τρόπος που θα μπορούσε ο Δήμος να βοηθήσει τους νέους μουσικούς είναι να παραχωρεί δημόσιους χώρους όπως η Πλατεία Αγίου Γεωργίου, το ανοιχτό θέατρο Μελισσίων, τη πλατεία Νέας Πεντέλης, το Μέγαρο της Δούκισσας της Πλακεντίας καθώς και το ανοιχτό χώρο δίπλα από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής σε ωδεία, πολιτιστικές οργανώσεις αλλά και σε καλλιτέχνες και σχήματα με σκοπό την εμπλούτιση και προώθηση των πολλοστών διαφορετικών στυλ που επικρατούν στην mainstream αλλά και underground μουσική.

    1. Πώς είναι να μεγαλώνεις στα Μελίσσια; Τι σου αρέσει και τι σε δυσκολεύει στην καθημερινότητά σου εδώ;
      Η αλήθεια είναι πως θα με χαρακτήριζα τυχερό για την παιδική και εφηβική ηλικία που έζησα στα Μελίσσια. Είναι τέτοιες οι συνθήκες διαβίωσης στην περιοχή που επιτρέπουν σε ένα παιδί να μπορέσει να εισχωρήσει με μια κάποια ομαλή ταχύτητα στην πολιτεία μέσα από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με παιδιά της ηλικίας του. Παρόμοια εμπειρία είχα και γω καθώς η παιδική, προεφηβική αλλά και εφηβική μου ηλικία ήταν γεμάτες με αξέχαστες εμπειρίες με παιδιά διαφόρων ηλικιών σε διάφορα “στέκια” της περιοχής όπως τα διάφορα παρκάκια και πλατείες, τα σχολεία και τα γήπεδα αλλά και ψηλές περιοχές της Πεντέλης που προσφέρουν μια μοναδική θέα της Αθήνας. Άξια αναφοράς είναι η φύση που συντροφεύει τον τόπο μας, χαρακτηριστικό που δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητο ακόμα και σε μια  μέση βόλτα ενός κατοίκου της περιοχής.

    Βέβαια, πολλά είναι και τα πλήγματα από τα οποία πάσχουν τα Μελίσσια και η Πεντέλη. Οι πυρκαγιές, η κακής ποιότητας οδοστρωσία και η αραιή ή ελλιπής συγκοινωνία αποτελούν κάποια από τα μεγαλύτερα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας κάτοικος εδώ, εντάσσοντας και τον παιδικό μου εαυτό μέσα σε αυτούς.

    Πολλές είναι οι δυσκολίες της κοινωνικής λειτουργικότητας αλλά πιστεύω δεν είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί επιλυθεί με μια κάποια ενασχόληση και επένδυση πάνω σε τεχνολογικά αλλά και ανθρωπιστικά εστιασμένες ενέργειες στοχευμένες στην ανάπτυξη της ποιότητας ζωής στην περιοχή μας.

     

    1. Αν είχες τη δύναμη να αλλάξεις ένα πράγμα στην πόλη σου για να γίνει καλύτερη για τους νέους, ποιο θα ήταν;
      Αναγνωρίζοντας την υποκειμενικότητα της λέξης “καλύτερη”, μια ιδέα που παραμόνευε στο μυαλό μου καιρό είναι η οργάνωση ενός κάποιου ετήσιου πολιτιστικού φεστιβάλ που κύριο γνώμονα έχει να αναδεικνύει τα νεαρά ταλέντα της περιοχής με εκδηλώσεις όπως θέατρα, καλλιτεχνικές εκθέσεις, παραστάσεις χορού, συναυλίες ποικίλων ειδών και κινηματογραφικές προβολές. Στα χρόνια που ζω εδώ πέρα έχω γνωρίσει παιδιά με απίστευτες ικανότητες που αξίζει να τους δοθεί μια κάποια ευκαιρία να αναγνωριστούν για αυτές.

     

    1. Πώς βλέπεις το Π360; Σου φαίνεται χρήσιμο να υπάρχει ένα μέσο που δίνει φωνή στους νέους και αναδεικνύει τι γίνεται στην Πεντέλη;
      Πιστεύω πως, κρατώντας μια παρόμοια με το φεστιβάλ που προανέφερα στάση, ένα τέτοιο περιοδικό που δίνει συστηματικά φωνή σε νέους και φέρνει στο φως τις ανησυχίες και τα όνειρά τους, δεν μπορεί παρά να αποτελέσει, όχι απλώς μια δημοσιογραφική επιτυχία, αλλά και σημαντικό εργαλείο για την διαχείριση και ανάπτυξη των δικών τους ευκαιριών, αλλά και όλης της περιοχής μας.

     

    1. Μια σκέψη ή ευχή για το κοινό του Π360

    Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες του Π360 μια διαχρονική και όμορφη σχέση με τη μουσική και εύχομαι να μπορέσουμε να μοιραστούμε πολλές ακόμα  μοναδικές στιγμές σε συναυλίες και εκδηλώσεις. Εύχομαι να μπορέσει ο καθένας, ανεξαρτήτως ηλικίας και συνθηκών, να μπορέσει να γευτεί την γλύκα της ενασχόλησης και εμβάθυνσης σε ένα μουσικό όργανο και να μπορέσει να μοιραστεί το πάθος του αυτό επί σκηνής με αντίστοιχους λάτρες του.

    Συνέντευξη: Κ.Αποστολίδης