Ο Δήμος Πεντέλης –και ειδικότερα τα Μελίσσια– δεν αντέχουν κανέναν άλλο χαμένο δημόσιο χώρο. Μια πόλη με πάνω από 22.000 κατοίκους και διαρκώς αυξανόμενη πυκνότητα δεν μπορεί να πορεύεται χωρίς σχέδιο για πράσινο, σχολεία, δομές πρόνοιας και αθλητικούς χώρους.
Η «ποιότητα ζωής» δεν είναι αφηρημένο σύνθημα, αλλά υλική συνθήκη, που προϋποθέτει ελεύθερους και κοινωφελείς χώρους.
Αυτό ακριβώς επιχείρησε να κατοχυρώσει η μελέτη Βουλέλη: μια τεκμηριωμένη πρόταση πολεοδομικής προστασίας, που αντιμετωπίζει την πόλη ως συλλογικό αγαθό, όχι ως άθροισμα ιδιωτικών οικοπέδων. Η μελέτη πρότεινε 43 συγκεκριμένα οικόπεδα σε όλες τις πολεοδομικές ενότητες των Μελισσίων να χαρακτηριστούν Κοινόχρηστοι (ΚΧ) και Κοινωφελείς (ΚΦ) χώροι – για πράσινο, εκπαίδευση, παιδικούς σταθμούς, αθλητισμό, πρόνοια και στάθμευση.
Μια συνεκτική και αναγκαία φιλοσοφία
Τα κριτήρια επιλογής των οικοπέδων δεν ήταν τυχαία. Η μελέτη έλαβε υπόψη:
- την έλλειψη σχολικών μονάδων και παιδικών σταθμών,
- την ανυπαρξία επαρκών χώρων πρασίνου και παιδικών χαρών,
- την απουσία δομών πρόνοιας και κοινωνικής φροντίδας,
- την ανάγκη για αθλητικές εγκαταστάσεις και στάθμευση,
- την υψηλή πυκνότητα δόμησης και τον χαμηλό δείκτη ελεύθερου χώρου ανά κάτοικο.
Σε αντίθεση με τον αποσπασματικό και πελατειακό σχεδιασμό του παρελθόντος, η μελέτη συγκροτεί έναν ολοκληρωμένο χάρτη κοινωνικών αναγκών, με δίκαιη κατανομή σε όλες τις γειτονιές.
Η αρχική θέση της Διοίκησης – και γιατί ήταν σωστή
Η ίδια η Διοίκηση του Δήμου αναγνώρισε αρχικά το πρόβλημα και εισηγήθηκε αναστολή έκδοσης οικοδομικών αδειών για 21 οικόπεδα, επικαλούμενη την ανάγκη «αναβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος» και «συμπλήρωσης κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων».
Tο άρθρο 159 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (ΚΒΠΝ) ως νομική βάση δίνει τη δυνατότητα προσωρινής απαγόρευσης οικοδομικών εργασιών, ώστε να μη δημιουργηθούν τετελεσμένα που θα ακυρώσουν τον επικείμενο πολεοδομικό σχεδιασμό. Με απλά λόγια: να μη χτιστεί σήμερα κάτι που αύριο θα έπρεπε να είναι σχολείο ή πάρκο.
Επομένως, τόσο σε επίπεδο λογικής όσο και σε επίπεδο δικαίου, η αρχική εισήγηση της Διοίκησης κινούνταν στη σωστή κατεύθυνση.
Η αδικαιολόγητη αναδίπλωση της Διοίκησης
Ωστόσο, στη συνέχεια ο αριθμός των οικοπέδων μειώθηκε σε 15, χωρίς σαφή αιτιολόγηση. Μεταξύ αυτών που εξαιρέθηκαν περιλαμβάνονται μεγάλα και κρίσιμα οικόπεδα για σχολεία, αθλητισμό, πράσινο και πρόνοια, συνολικά πάνω από 16.000 τ.μ. δημόσιου χώρου. Η επίκληση του κόστους αποζημιώσεων (75-80 εκατ. ευρώ) δεν στέκει, διότι η προσωρινή προστασία δεν απαιτεί άμεση εξαγορά, αλλά εξασφαλίζει τον χρόνο ώστε το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΤΠΣ) να κατοχυρώσει θεσμικά αυτούς τους χώρους.
Στην πραγματικότητα, η αναδίπλωση αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οικοδόμησης και τότε δεν θα υπάρχει επιστροφή.
Γιατί ζητήσαμε την προστασία και των 43 οικοπέδων
Η δική μας θέση, ως Πεντέλη Πόλη Πρότυπο, είναι ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχική πρόταση της μελέτης Βουλέλη. Δηλαδή, να προστατευτούν και τα 43 οικόπεδα μέχρι την έγκριση του ΤΠΣ το 2026.
Γιατί θεωρούμε ότι με τον τρόπο αυτό:
- θα εξασφαλιστεί νομική προστασία των αδόμητων χώρων για τουλάχιστον 15 χρόνια,
- ο Δήμος θα μπορεί να τους αποκτήσει σταδιακά για σχολεία, πράσινο, κοινωνικές δομές,
- θα διασωθεί η πολεοδομική ισορροπία της πόλης.
Η μη δέσμευσή τους τώρα μπορεί να σημαίνει ότι θα είναι αργά το 2026. Κάποια από τα οικόπεδα ενδεχομένως να έχουν οικοδομηθεί και η πόλη θα έχει χάσει τις τελευταίες εφεδρείες δημόσιου χώρου.
Από την υπεράσπιση του χώρου στην υπεράσπιση της ζωής
Η υπεράσπιση των ελεύθερων και κοινωνικών χώρων είναι πολιτική πράξη υπέρ:
- του παιδιού που χρειάζεται σχολείο,
- του ηλικιωμένου που δικαιούται πρόσβαση σε πράσινο,
- της εργαζόμενης μητέρας που χρειάζεται παιδικό σταθμό,
- του εφήβου/νέου που αναζητά αθλητικές υποδομές,
- κάθε κατοίκου που δεν θέλει μια πόλη-τσιμεντένια παγίδα.
Εμείς στην αυτοδιοίκηση οφείλουμε να διεκδικούμε τα αναγκαία. Και αυτό ήταν η πλήρης προστασία και για τα 43 οικόπεδα της μελέτης Βουλέλη. Όλα. Χωρίς εκπτώσεις.
ΠΠΠ
