Ήταν μια αιωνόβια βελανιδιά, φύλακας του χρόνου και μάρτυρας των εποχών. Έστεκε επιβλητική, πίσω από το μοναστήρι στην Πεντέλη. Κάτω από τα πλατιά της φύλλα έβρισκαν καταφύγιο περαστικοί, ζώα που αναζητούσαν σκιά, και όσοι επιζητούσαν λίγη δροσιά στις καυτές μέρες του καλοκαιριού. Για εκατό και βάλε χρόνια, αυτή η βελανιδιά έδινε ζωή κι αποτελούσε πνεύμονα για όλους.
Μέσα σε λίγες ώρες ανόητης, αυτάρεσκης ανικανότητας κατάντησε κουφάρι. Ένας κορμός, ολόκληρο θεριό, έγινε κάρβουνο. Όπως και η ποιότητα της ζωής μας.
Όπως και οι αναμνήσεις μας, και το θρόισμα των φύλλων, και η ίδια η αίσθηση της ασφάλειας, της ισορροπίας με τη φύση.
Και τώρα… πρέπει να δούμε τι θα γίνουμε…
Και στην Πεντέλη… να προσαρμοστούμε σε μια νέα, άγρια πραγματικότητα. Όπου η φύση δεν είναι πια το καταφύγιο που ξέραμε, αλλά το πεδίο μάχης της ίδιας μας της ύπαρξης. Κάθε πυρκαγιά που καταπίνει ένα δέντρο είναι μια μάχη που χάνουμε.
Μέχρι να ξαναθυμηθούμε πως ο άνθρωπος δεν είναι κυρίαρχος, αλλά κομμάτι αυτού του κόσμου.
Μέχρι να το πάρουμε απόφαση ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα μας σώσει κάποιος άλλος.
Μέχρι που η συλλογική δράση αντικαταστήσει την αδιαφορία και ξεκουνήσει συθέμελα το σύστημα εξουσίας.
Μέχρι η βελανιδιά να ξαναγίνει βελανιδιά!
Μέχρι το δάσος να ξαναγίνει δάσος!
Γ.Λ.
