Γεια σας! Το όνομά μου είναι Κλιματική Αλλαγή, αλλά οι φίλοι με φωνάζουν Κλιματική Κρίση. Οι δε πολύ κολλητοί με λένε Κλιματική Κατάρρευση. Όπως και να με πείτε όμως, το ίδιο κάνει – σε όλα ακούω.
Αναγκάζομαι να γράψω αυτές τις γραμμές γιατί έχω φρικτά παράπονα! Με έχετε αλαλιάσει! Ησυχία δεν μπορώ να βρω! Μα πλημμύρα γίνεται, μα καύσωνας, μα παγωνιά, μα βροχή πέφτει, μα βροχή δεν πέφτει, μα δάση καίγονται, για όλα εγώ φταίω!
Άνθρωποι που μόλις πριν δέκα, δεκαπέντε χρόνια έκαναν ότι δεν με ήξεραν, αρνούνταν την ύπαρξή μου, τώρα ό,τι και να γίνει τα ρίχνουν πάνω μου. Ε, νισάφι πια! Θα τα πω όλα και γαία πυρί μιχθήτω.
Διότι, καλοί μου άνθρωποι, εγώ δεν είμαι αίτιο αλλά αποτέλεσμα. Δεν γεννήθηκα από μόνη μου και μία ωραία πρωία είπα «μου την έχουν βαρέσει τούτοι εδώ, θα τα κάνω όλα στάχτη και μπούρμπερη». Εγώ είμαι τέκνο της δικής σας δραστηριότητας. Εσείς με γεννήσατε.
Δηλαδή, για να είμαστε και δίκαιοι, δεν φταίτε όλες και όλοι. Τουλάχιστον όχι το ίδιο.
Γονείς μου είναι όλοι εκείνοι που στον βωμό του αλόγιστου κέρδους, τσιμέντωσαν τα πάντα (και αναρωτώνται για τα 45άρια το καλοκαίρι), στέγνωσαν τη Γη από πετρέλαιο (που είναι όμως κακό) και μετά αποψίλωσαν τα δάση και τα γέμισαν ανεμογεννήτριες, αλλά και τα χωράφια με φωτοβολταϊκά (για να κάνουν «πράσινη ενέργεια»), έβαλαν πισίνες ακόμα κι εκεί που σκάει το κύμα (και τώρα θα ακριβύνουν το νερό, λόγω έλλειψης), μπούκωσαν τον πλανήτη στο πλαστικό (αλλά φταίει το καλαμάκι του καφέ…), άφησαν στη μοίρα τους τις δημόσιες συγκοινωνίες και προώθησαν την κουλτούρα της αυτοκίνησης (που καίει πετρέλαιο, το οποίο ρυπαίνει, και φταίτε εσείς, οπότε πάρτε τώρα ηλεκτρικό αμάξι, που τάχα δεν ρυπαίνει, αλλά για να παραχθεί η ενέργεια που χρειάζεται καίγεται πετρέλαιο ή λιθάνθρακας, που ρυπαίνουν…), ντουμάνιασαν τον αέρα με τα φουγάρα τους, δηλητηρίασαν λίμνες και ποτάμια με τα χημικά τους, αλλά και τα σώματά σας με βιομηχανικά υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.
Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες φέρνοντας παραδείγματα, αλλά τι νόημα έχει; Ποιος με ακούει; Σίγουρα όχι αυτοί που φταίνε. Μιλάμε για απίθανους τύπους. Η Αρκτική λιώνει και αυτοί διαγκωνίζονται για το ποιος θα εκμεταλλευτεί τους πόρους της για να βγάλει φράγκα και να κυριαρχήσει στον κόσμο. Αλλά ξέχασα… «φταίει η Κλιματική Αλλαγή», δηλαδή εγώ…
Ελπίζω εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να με ακούσετε, να με καταλάβετε και να κάνετε κάτι. Και δεν εννοώ να βάζετε επαναχρησιμοποιούμενο καλαμάκι στον καφέ σας ή να κάνετε ανακύκλωση και κομποστοποίηση. Καλά είναι κι αυτά, αλλά δεν αρκούν.
Εκείνο που χρειάζεται είναι μια άλλου είδους σχέση του ανθρώπου με τη φύση, σχέση αρμονική, η οποία δεν συνάδει με τη λογική της συνεχούς και αέναης ανάπτυξης, ό,τι όμορφους (και ψευδεπίγραφους) επιθετικούς προσδιορισμούς της βάλουμε: «πράσινη», «αειφόρος», «βιώσιμη» και πάει λέγοντας.
Σκοτώστε με, λοιπόν! Απαλλάξτε με από τα βάσανά μου! Δεν αντέχω άλλο να είμαι ο αποδιοπομπαίος τράγος! Επιλέξτε τη ζωή της λιτής αφθονίας, της αποανάπτυξης και αγωνιστείτε γι’ αυτές. Τη ζωή που καλύπτει τις αληθινές ανάγκες και όχι την κάθε επίπλαστη «ανάγκη» που σκαρφίζονται οι εταιρείες για να κονομήσουν (και τις αβαντάρουν οι κυβερνήσεις). Και ξέρετε κάτι; Αυτού του είδους η ζωή και ο καπιταλισμός δεν κάνουνε χωριό.
Αλλάξτε λοιπόν το σύστημα, όχι το κλίμα!
Διατελώ μετά τιμής,
Κλιματική Αλλαγή
