Στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης για τον νέο Κανονισμό Λειτουργίας Παιδικών Χαρών του Δήμου Πεντέλης υποβάλαμε ως Πεντέλη Πόλη Πρότυπο μια κριτική παρέμβαση, που αποκαλύπτει τις βαθιές αντιφάσεις του σχεδίου κανονισμού το οποίο προτάθηκε, και αντιπροτείναμε μία εναλλακτική λογική.

Γραφειοκρατική αντί για παιδαγωγική αντίληψη

Ο προτεινόμενος κανονισμός, παρά την επίσημη ρητορική για την «ευημερία» των παιδιών, αποκαλύπτει μια προσέγγιση που βασίζεται στη γραφειοκρατική ασφάλεια, τον κοινωνικό έλεγχο και την ενίσχυση της ατομικής ευθύνης. Με την εμμονή του στην τυποποίηση και την πιστοποίηση, δημιουργεί ένα πλαίσιο που ευνοεί τις μεγάλες εταιρείες εξοπλισμού και αποκλείει δημιουργικές, εναλλακτικές προσεγγίσεις, όπως αυτές που βλέπουμε στον Παιδικό Κήπο του Πικιώνη στο Ψυχικό ή στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) στην Καλλιθέα και αλλού.

Το άρθρο 15, που μεταβιβάζει την ευθύνη για ζημιές στον «συνοδό ενήλικα», μαζί με το άρθρο 16 για την επιβολή προστίμων, δημιουργούν ένα τιμωρητικό πλαίσιο που μετατρέπει τα παιδιά σε παθητικούς «χρήστες» προκαθορισμένου εξοπλισμού, αντί να καλλιεργεί τη δημιουργικότητά τους.

Ιδιωτικοποίηση με το πρόσχημα της αποτελεσματικότητας

Ιδιαίτερα προβληματική είναι η ρητή αναφορά στην ανάθεση συντήρησης σε «πιστοποιημένο εξωτερικό συνεργάτη» (Άρθρο 11). Αυτό το μοντέλο ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην ιδιωτικοποίηση δημόσιων λειτουργιών, διευκολύνοντας τη μεταφορά δημοσίου χρήματος σε ιδιώτες, με τη δικαιολογία της δήθεν «αποτελεσματικότητας».

Η δημιουργία πιστοποιημένων χώρων με συγκεκριμένο εξοπλισμό μετατρέπει τις παιδικές χαρές σε αγορά για μεγάλες εταιρείες, ενώ αγνοεί την οργανική ένταξη στο φυσικό περιβάλλον και τη χρήση τοπικών, φυσικών υλικών.

Ακόμη, η εμμονή στην αστυνόμευση (μέσω Δημοτικής/Ελληνικής Αστυνομίας και καμερών) και την επιβολή προστίμων μετατρέπει έναν χώρο ελευθερίας και παιχνιδιού σε έναν χώρο ελέγχου και πειθάρχησης, όπου το παιδί και ο γονέας αντιμετωπίζονται ως υποκείμενα προς διαρκή επιτήρηση!

Η πρότασή μας: κοινοτικοί χώροι παιχνιδιού και αναψυχής

Προτείνουμε την πλήρη αναμόρφωση του κανονισμού με βάση τέσσερις κεντρικούς άξονες:

1. Επαναπροσδιορισμός της φιλοσοφίας και του σχεδιασμού

• Αντί για την αυστηρή τυποποίηση και περίφραξη¹, να προωθηθεί η χρήση φυσικών υλικών (ξύλο, πέτρα, χώμα) και φυτεύσεων, που ενθαρρύνουν την επαφή με τη φύση. Να δοθεί έμφαση στη δημιουργία μικρών λόφων, υδάτινων στοιχείων και μονοπατιών, που ενσωματώνονται στο φυσικό ανάγλυφο, αντί να ισοπεδώνονται όλα τα στοιχεία του φυσικού χώρου με σκοπό την ομογενοποίησή τους.
• Να εισαχθεί η έννοια του «μη κατευθυντικού παιχνιδιού»². Να ενθαρρυνθεί η δημιουργία χώρων με ελεύθερες μορφές (π.χ., πάρκα με σχοινιά, φυσικά υλικά για κατασκευές), που εμπνέουν τη φαντασία των παιδιών, αντί να την περιορίζουν σε τυποποιημένα παιχνίδια.
• Να αντικατασταθεί ο όρος «παιδική χαρά» με τον όρο «κοινοτικός χώρος παιχνιδιού και αναψυχής». Αυτή η αλλαγή αναδεικνύει τον διπλό ρόλο του χώρου, που έχει στόχο τόσο το παιχνίδι των παιδιών όσο και τη συνάντηση και την αναψυχή όλων των ανθρώπων και όλων των γενεών.

2. Από την αστυνόμευση στην κοινωνική/κοινοτική υπευθυνότητα

• Να αντικατασταθούν τα Άρθρα 8 («Αστυνόμευση») και 16 («Επιβολή Προστίμων») με ένα νέο άρθρο με τίτλο «Κοινοτική Φροντίδα και Συλλογική Υπευθυνότητα»:

– Η λειτουργία του Παιδικού Κήπου να στηρίζεται στις αρχές της κοινοτικής φροντίδας, της αλληλεγγύης και της συλλογικής ευθύνης, με στόχο τη δημιουργία ενός ασφαλούς, δημιουργικού χώρου για όλα τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

– Η εποπτεία και η καθημερινή φροντίδα του χώρου να μην περιορίζεται σε μηχανισμούς αστυνόμευσης, αλλά να καλλιεργείται μέσω της ενεργού συμμετοχής των χρηστών, των γονέων και των τοπικών συλλογικοτήτων. Ο Δήμος να ενθαρρύνει τη δημιουργία ομάδας κοινοτικής μέριμνας, η οποία να λειτουργεί με ανοιχτές διαδικασίες, δημοκρατικά και με πνεύμα συνεργασίας.

– Η συμπεριφορά όλων των επισκεπτών να βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό, τη φροντίδα προς το περιβάλλον και τον εξοπλισμό, καθώς και στη διασφάλιση της ελεύθερης και δημιουργικής έκφρασης των παιδιών.

– Ο Δήμος να αναλαμβάνει την τακτική συντήρηση και την τεχνική ασφάλεια του χώρου, ενώ ταυτόχρονα να υποστηρίζει πρωτοβουλίες κοινοτικής/συλλογικής φύσης, όπως δράσεις ευαισθητοποίησης, εκπαιδευτικά εργαστήρια και δραστηριότητες που ενισχύουν το πνεύμα κοινότητας.

– Η λειτουργία του χώρου παιχνιδιού και αναψυχής να υπόκειται σε τακτική δημόσια διαβούλευση και αξιολόγηση, με σκοπό τη συνεχή βελτίωση της εμπειρίας των παιδιών και των οικογενειών.

• Να προβλεφθεί η δημιουργία άτυπων ή επίσημων ομάδων κατοίκων, ένα είδος επιτροπών γειτονιάς (με γονείς, εκπαιδευτικούς, ηλικιωμένους), που θα αναλαμβάνουν σε εθελοντική βάση και με πρόγραμμα την εποπτεία, καθαριότητα και συντήρηση του χώρου, σε συνεργασία με τις δημοτικές υπηρεσίες και με θεσμοθέτηση ημερών παιγνιώδους καθαρισμού από τα παιδιά και τους γονείς τους, π.χ. «Σάββατα παιχνιδιού & καθαριότητας».
• Αντί για «Βιβλίο συμβάντων» (Άρθρο 12), να θεσπιστεί ένα βιβλίο όπου οι πολίτες θα μπορούν να καταγράφουν όχι μόνο προβλήματα, αλλά και προτάσεις για βελτίωση του χώρου και κάθε είδους σχετικά σχόλια ή επισημάνσεις.
• Αντί για την πρόβλεψη της ανάθεσης της συντήρησης σε «πιστοποιημένο εξωτερικό συνεργάτη», να προβλεφθεί εκπαίδευση μόνιμου προσωπικού του Δήμου (και πρόσληψη, αν δεν υπάρχει) για την φροντίδα και συντήρηση των χώρων. Να τονιστεί η ανάγκη για ενίσχυση των δημοτικών υπηρεσιών αντί για την ιδιωτικοποίησή τους.

3. Αναθεώρηση των υποχρεώσεων και των κανόνων

• Αντί για «Υποχρεώσεις Χρηστών» (Άρθρο 15) να κάνουμε «Συμβόλαιο Κοινωνικής Χρήσης» και να αναδιατυπωθούν οι κανόνες με θετικό τρόπο. Για παράδειγμα:

– Αντί για «να μην προκαλεί εσκεμμένα φθορές», να διατυπωθεί «να φροντίζουμε και να σεβόμαστε τον χώρο ως κοινό αγαθό».

– Αντί για την απαγόρευση των τροχήλατων οχημάτων, να προταθεί η χωροθέτηση ειδικών ζωνών για ποδήλατα και πατίνια, ώστε να αποφεύγεται η σύγκρουση, χωρίς να αποκλείο­νται.

• Να εξεταστεί η δυνατότητα να παραμένουν οι συγκεκριμένοι χώροι ανοιχτοί για περισσότερες ώρες, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, ώστε να ενισχυθεί ο χαρακτήρας τους ως δημόσιων χώρων ελεύθερης πρόσβασης.

4. Διαφάνεια και δημόσιος διάλογος

• Να δημιουργηθεί ηλεκτρονική πλατφόρμα, όπου οι πολίτες θα μπορούν να υποβάλλουν τις προτάσεις τους για τη συμμετοχή τους στη φύλαξη, τον σχεδιασμό νέων χώρων, αλλά και για τη βελτίωση των υφιστάμενων.
• Να θεσμοθετηθούν περιοδικές δημόσιες συναντήσεις με τους κατοίκους για την αξιολόγηση και τον ανασχεδιασμό των χώρων, αλλά και εργαστήρια για παιδιά, ώστε να εκφράσουν τις δικές τους ανάγκες και ιδέες.

Ένας Δήμος πρωτοπόρος

Στόχος μας είναι η μετάβαση από ένα μοντέλο αστυνόμευσης σε ένα μοντέλο κοινωνικής φροντίδας, δημιουργώντας δημόσιους χώρους που ανήκουν πραγματικά στην κοινωνία και καθιστούν τον Δήμο Πεντέλης πρωτοπόρο.

Στόχος μας είναι οι παιδικές χαρές να μην είναι απλά χώροι «παρκαρίσματος» παιδιών με τυποποιημένα παιχνίδια, αλλά τόποι συνάντησης, κοινωνικής αναπαραγωγής και δημιουργικής έκφρασης, οι οποίοι μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη μιας πιο δημοκρατικής, συμμετοχικής και οικολογικής συνείδησης.

Υποστηρίζουμε μια πρόταση που βάζει στο κέντρο το παιδί, την κοινότητα και το δημόσιο συμφέρον.

ΠΠΠ

The post ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ Ή ΧΩΡΟΙ ΕΛΕΓΧΟΥ; appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Ο προτεινόμενος κανονισμός θεσμοθετεί ένα δικαιικό σύστημα δύο ταχυτήτων:

Για τους εύπορους, με «αγορά» οικογενειακών τάφων, επιλογή προνομιακών θέσεων, αιώνια μνήμη (για όσους έχουν τα χρήματα να την πληρώσουν).

Για τους υπόλοιπους, με τριετή ταφή και τη διαρκή αγωνία της εκταφής, της αναζήτησης νέου χώρου για τα οστά, με συνεχείς πληρωμές για κάθε υπηρεσία.

Ακόμα προκλητικότερη είναι η διάταξη που προβλέπει δωρεάν και διαρκή φύλαξη οστών για «προσωπικότητες», μια έννοια που παραπέμπει σε άλλες εποχές, όπου η αξία της μνήμης καθοριζόταν από το κοινωνικό κύρος.

Ακόμα και η «δωρεάν ταφή απόρων» προϋποθέτει τόση γραφειοκρατία, ώστε αποτρέπει τους ενδιαφερόμενους. Παράλληλα, τα υψηλά τέλη, οι αυστηροί όροι δόσεων και οι τιμωρητικές ρήτρες (κατάσχεση χρημάτων, έκπτωση δικαιωμάτων) δημιουργούν ένα αποτρεπτικό πλαίσιο.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται αυταρχικά από αιρετούς και υπηρεσιακούς παράγοντες. Οι πολίτες αντιμετωπίζονται μόνο ως «αιτούντες» και «υπόλογοι», χωρίς κανένα δικαίωμα συμμετοχής στη διαχείριση των κοιμητηρίων τους.

Ενώ έχουμε περάσει στην εποχή της κλιματικής κρίσης και μετά από μια πυρκαγιά, που άφησε τόσο έντονα τα σημάδια της, ο Κανονισμός απαγορεύει τη φύτευση δέντρων και αγνοεί πλήρως τις σύγχρονες περιβαλλοντικές ανάγκες. Αντί να μετατραπούν τα κοιμητήρια σε πράσινους πνεύμονες μνήμης, η λογική που αναπαράγεται είναι να παραμείνουν αποστειρωμένοι χώροι μαρμάρου και τσιμέντου.

Η δική μας πρόταση είναι κοιμητήρια για όλους

Στόχος των προτάσεών μας είναι ο ριζικός εκσυγχρονισμός, με κοινωνικό, δημοκρατικό και περιβαλλοντικό προσανατολισμό, ώστε να μετατραπεί σε πλαίσιο που:

• εξασφαλίζει καθολική και αξιοπρεπή πρόσβαση στην ταφή ανεξάρτητα από εισόδημα ή κοινωνική θέση,
• κατοχυρώνει δημοκρατική και διαφανή διαχείριση με ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών,
• σέβεται την πολιτισμική και θρησκευτική πολυμορφία της κοινωνίας,
• και αναγεννά περιβαλλοντικά τον χώρο, μετατρέποντας τα κοιμητήρια σε αστικά πάρκα μνήμης, πρασίνου και πολιτισμού.

1. Κοινωνική δικαιοσύνη και καθολική πρόσβαση

• Καθιέρωση δωρεάν βασικής ταφής για όλους τους δημότες.
• Διαβαθμισμένα τέλη για εξειδικευμένες υπηρεσίες με βάση εισοδηματικά και κοινωνικά κριτήρια (μηδενικά βασικά τέλη για εισοδήματα μέχρι €40.000).
• Κατάργηση της εμπορευματοποίησης των οικογενειακών τάφων: αν διατηρηθούν, να δίνονται μόνο με αυστηρά κοινωνικά κριτήρια, μόνο ως παραχώρηση χρήσης για ορισμένο χρονικό διάστημα (15ετία) με δυνατότητα ανανέωσης, χωρίς πώληση γης (μεταφορά κυριότητας).
• Υποστήριξη Πένθους σε οι­­κογένειες από την Κοινωνική Υπηρεσία με ψυχολόγους και ομάδες στή­­ριξης για πολίτες.

2. Διαφάνεια και δημοκρατική διαχείριση

• Σύσταση συμβουλίου κοιμητηρίων με συμμετοχή πολιτών και κοινωνικών φορέων, με πραγματικές αρμοδιότητες στη διαχείριση, τη διαμόρφωση και τη λήψη αποφάσεων.
• Δημοσιοποίηση των αποφάσεων, εσόδων/εξόδων και αιτιολογημένων παραχωρήσεων.
• Δημιουργία ψηφιακής πλατφόρμας εξυπηρέτησης πολιτών (αιτήσεις, ειδοποιήσεις, πληροφορίες).

3. Σεβασμός στην πολυμορφία

• Πρόβλεψη για χώρους και τελετές μη χριστιανικών ή κοσμικών πεποιθήσεων.
• Ευελιξία σε τελετουργικά, σύμβολα και μορφές μνήμης.
• Ενθάρρυνση της ελεύθερης έκφρασης της μνήμης και της συλλογικής συμμετοχής, με σεβασμό στην ιερότητα του χώρου.

4. Περιβαλλοντική αναγέννηση

• Κατάργηση απαγόρευσης φύτευσης δέντρων. Αντίθετα, εφόσον υπάρχει δυνατότητα διεύρυνσης της έκτασής τους, μετατροπή των κοιμητηρίων σε αστικά πάρκα-μνημεία, με εκτεταμένες φυτεύσεις δέντρων και δημιουργία αστικού δρυμού μνήμης, με ενίσχυση της βιοποικιλότητας και δημιουργία χώρων αναψυχής και διαλογισμού, συμβατών με το περιβάλλον. Ενδεχομένως, εγκατάσταση συστήματος κομποστοποίησης (για τα φύλλα, κλαδιά, λουλούδια, στεφάνια, τα οποία αποτελούν οργανικά απορρίμματα).
• Να επιτρέπεται η πράσινη ταφή με χρήση βιοδιασπώμενων υλικών, χωρίς να είναι απαραίτητα μαρμάρινα ή τσιμεντένια μνημεία.

Το δίλημμα είναι σαφές

Θα έχουμε κοιμητήρια που χωρίζουν τους νεκρούς σε «Α» και «Β» κατηγορία, ή θα δημιουργήσουμε χώρους αξιοπρέπειας και συλλογικής μνήμης για όλους;

Η απάντηση δεν είναι μόνο θέμα πολιτικής, είναι θέμα ανθρωπιάς.

Απαιτούμε έναν Κανονισμό που σέβεται την αξιοπρέπεια όλων, στη ζωή και στον θάνατο.

ΠΠΠ

The post ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΑΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Η «ποιότητα ζωής» δεν είναι αφηρημένο σύνθημα, αλλά υλική συνθήκη, που προϋποθέτει ελεύθερους και κοινωφελείς χώρους.

Αυτό ακριβώς επιχείρησε να κατοχυρώσει η μελέτη Βουλέλη: μια τεκμηριωμένη πρόταση πολεοδομικής προστασίας, που αντιμετωπίζει την πόλη ως συλλογικό αγαθό, όχι ως άθροισμα ιδιωτικών οικοπέδων. Η μελέτη πρότεινε 43 συγκεκριμένα οικόπεδα σε όλες τις πολεοδομικές ενότητες των Μελισσίων να χαρακτηριστούν Κοινόχρηστοι (ΚΧ) και Κοινωφελείς (ΚΦ) χώροι – για πράσινο, εκπαίδευση, παιδικούς σταθμούς, αθλητισμό, πρόνοια και στάθμευση.

Μια συνεκτική και αναγκαία φιλοσοφία

Τα κριτήρια επιλογής των οικοπέδων δεν ήταν τυχαία. Η μελέτη έλαβε υπόψη:

• την έλλειψη σχολικών μονάδων και παιδικών σταθμών,
• την ανυπαρξία επαρκών χώρων πρασίνου και παιδικών χαρών,
• την απουσία δομών πρόνοιας και κοινωνικής φροντίδας,
• την ανάγκη για αθλητικές εγκαταστάσεις και στάθμευση,
• την υψηλή πυκνότητα δόμησης και τον χαμηλό δείκτη ελεύθερου χώρου ανά κάτοικο.

Σε αντίθεση με τον αποσπασματικό και πελατειακό σχεδιασμό του παρελθόντος, η μελέτη συγκροτεί έναν ολοκληρωμένο χάρτη κοινωνικών αναγκών, με δίκαιη κατανομή σε όλες τις γειτονιές.

Η αρχική θέση της Διοίκησης – και γιατί ήταν σωστή

Η ίδια η Διοίκηση του Δήμου αναγνώρισε αρχικά το πρόβλημα και εισηγήθηκε αναστολή έκδοσης οικοδομικών αδειών για 21 οικόπεδα, επικαλούμενη την ανάγκη «αναβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος» και «συμπλήρωσης κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων».

Tο άρθρο 159 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (ΚΒΠΝ) ως νομική βάση δίνει τη δυνατότητα προσωρινής απαγόρευσης οικοδομικών εργασιών, ώστε να μη δημιουργηθούν τετελεσμένα που θα ακυρώσουν τον επικείμενο πολεοδομικό σχεδιασμό. Με απλά λόγια: να μη χτιστεί σήμερα κάτι που αύριο θα έπρεπε να είναι σχολείο ή πάρκο.

Επομένως, τόσο σε επίπεδο λογικής όσο και σε επίπεδο δικαίου, η αρχική εισήγηση της Διοίκησης κινούνταν στη σωστή κατεύθυνση.

Η αδικαιολόγητη αναδίπλωση της Διοίκησης

Ωστόσο, στη συνέχεια ο αριθμός των οικοπέδων μειώθηκε σε 15, χωρίς σαφή αιτιολόγηση. Μεταξύ αυτών που εξαιρέθηκαν περιλαμβάνονται μεγάλα και κρίσιμα οικόπεδα για σχολεία, αθλητισμό, πράσινο και πρόνοια, συνολικά πάνω από 16.000 τ.μ. δημόσιου χώρου. Η επίκληση του κόστους αποζημιώσεων (75-80 εκατ. ευρώ) δεν στέκει, διότι η προσωρινή προστασία δεν απαιτεί άμεση εξαγορά, αλλά εξασφαλίζει τον χρόνο ώστε το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΤΠΣ) να κατοχυρώσει θεσμικά αυτούς τους χώρους.

Στην πραγματικότητα, η αναδίπλωση αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οικοδόμησης και τότε δεν θα υπάρχει επιστροφή.

Γιατί ζητήσαμε την προστασία και των 43 οικοπέδων

Η δική μας θέση, ως Πεντέλη Πόλη Πρότυπο, είναι ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην αρχική πρόταση της μελέτης Βουλέλη. Δηλαδή, να προστατευτούν και τα 43 οικόπεδα μέχρι την έγκριση του ΤΠΣ το 2026.

Γιατί θεωρούμε ότι με τον τρόπο αυτό:

• θα εξασφαλιστεί νομική προστασία των αδόμητων χώρων για τουλάχιστον 15 χρόνια,
• ο Δήμος θα μπορεί να τους αποκτήσει σταδιακά για σχολεία, πράσινο, κοινωνικές δομές,
• θα διασωθεί η πολεοδομική ισορροπία της πόλης.

Η μη δέσμευσή τους τώρα μπορεί να σημαίνει ότι θα είναι αργά το 2026. Κάποια από τα οικόπεδα ενδεχομένως να έχουν οικοδομηθεί και η πόλη θα έχει χάσει τις τελευταίες εφεδρείες δημόσιου χώρου.

Από την υπεράσπιση του χώρου στην υπεράσπιση της ζωής

Η υπεράσπιση των ελεύθερων και κοινωνικών χώρων είναι πολιτική πράξη υπέρ:

• του παιδιού που χρειάζεται σχολείο,
• του ηλικιωμένου που δικαιούται πρόσβαση σε πράσινο,
• της εργαζόμενης μητέρας που χρειάζεται παιδικό σταθμό,
• του εφήβου/νέου που αναζητά αθλητικές υποδομές,
• κάθε κατοίκου που δεν θέλει μια πόλη-τσιμεντένια παγίδα.

Εμείς στην αυτοδιοίκηση οφείλουμε να διεκδικούμε τα αναγκαία. Και αυτό ήταν η πλήρης προστασία και για τα 43 οικόπεδα της μελέτης Βουλέλη. Όλα. Χωρίς εκπτώσεις.

ΠΠΠ

The post ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Η καύση των απορριμμάτων δεν επιβλήθηκε από τις συνθήκες. Είναι μια καθαρά πολιτική επιλογή, προκειμένου να οδηγηθεί η διαχείριση  των αποβλήτων σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.

Για τον σκοπό αυτό η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας μετατράπηκε σε Ρυθμιστική Αρχή και για το νερό και τα απόβλητα, προκειμένου να επιβλέπει την αγορά που θα δημιουργηθεί για τα δύο επιπλέον βασικά κοινά αγαθά. Μετά το πανάκριβο ρεύμα, το νερό και τα απόβλητα παραδίδονται στην ιδιωτική κερδοσκοπική δραστηριότητα.

Είναι μια επιλογή που δρομολογείται εδώ και πολύ καιρό και βρίσκεται πλέον στην τελική ευθεία. Η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει ότι, σε πρώτη φάση, οι εθνικοί μεγαλοεργολάβοι θα κατασκευάσουν και θα λειτουργήσουν 6 μονάδες καύσης σε περιοχές της Αττικής, της Βοιωτίας, της Ροδόπης, της Κοζάνης, της Κεντρικής Πελοποννήσου και του Ηρακλείου Κρήτης.

Υπάρχει μια ευρωπαϊκή οδηγία που ορίζει ότι μέχρι το 2035 τα κράτη μέλη πρέπει να περιορίσουν την ταφή των αστικών αποβλήτων σε λιγότερο από 10% του συνόλου τους. Χώρες με πολύ κακές επιδόσεις στην ανακύκλωση, όπως η Ελλάδα, μπορούν να πάρουν παράταση ως το 2040. Όμως, μετά από δεκαετίες που δήμοι και δημότες εμποδίζονται στην πράξη να κάνουν ανακύκλωση, η κυβέρνηση, προκειμένου να επιβάλει τις μονάδες καύσης, όρισε για την Ελλάδα ως έτος-στόχο το 2030, δηλαδή δέκα χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι είχε υποχρέωση. Και αντί, επιτέλους, να πάρει μέτρα για τη μείωση της παραγωγής αποβλήτων με πρόληψη/επαναχρησιμοποίηση/ανα­κύ­κλωση/κομποστοποίηση, επιλέγει την καύση.

Η καύση απορριμμάτων είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή, ειδικά για τις κλιματικές συνθήκες της χώρας μας.

Είναι ακριβή: Απαιτεί την κατασκευή και λειτουργία 6 πανάκριβων μονάδων και συστημάτων αντιρρύπανσης και μεταφορά των αποβλήτων σε μεγάλες αποστάσεις. Έτσι όπως σχεδιάζεται, απαιτεί επιπλέον τη λειτουργία 56 μονάδων επεξεργασίας αποβλήτων (ΜΕΑ) σε όλη τη χώρα. Οι μονάδες αυτές θα ξεχωρίζουν από τα σκουπίδια το χαρτί, το πλαστικό, το ξύλο, το ύφασμα κλπ, με στόχο να παράγουν καύσιμα από τα σκουπίδια. Το σύνολο αυτής της διαδικασίας θα εκτινάξει το κόστος διαχείρισης, το οποίο θα κληθούμε να πληρώσουμε όλοι, ακόμη κι αν δεν παράγουμε σκουπίδια.

Είναι αναποτελεσματική και ξεπερασμένη: Με βάση τις προδιαγραφές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θεωρείται ενεργειακά αποδοτική, με αποτέλεσμα να κατατάσσεται στις πιο ανεπιθύμητες επιλογές για τη διάθεση των αποβλήτων. Τα απόβλητα δεν εξαφανίζονται. Η παραγόμενη τέφρα από τις 6 μονάδες καύσης αντιστοιχεί στο ¼ του αρχικού βάρους των αποβλήτων, μέρος της οποίας πρέπει να διατεθεί σε ειδικούς Χώρους Ταφής Επικίνδυνων Αποβλήτων (ΧΥΤΕΑ). Η κατασκευή και η λειτουργία των νέων ΧΥΤΑ-ΧΥΤΕΑ θα απαιτήσει επιπλέον κόστος.

Η ενέργεια, οι πρώτες ύλες που απαιτήθηκαν και τα απόβλητα που παράχθηκαν προκειμένου να γίνουν τα υλικά που βρίσκονται στα σκουπίδια, με τη διαδικασία της καύσης καταστρέφονται. Η επαναχρησιμοποίηση και η ανακύκλωσή τους θα ενταφιαστούν οριστικά μαζί με την τέφρα από τα εργοστάσια καύσης. Οι συμβάσεις που θα υπογραφούν με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους  θα προϋποθέτουν ότι εγγυημένες ποσότητες σκουπιδιών επί τουλάχιστον 3 δεκαετίες θα οδηγούνται υποχρεωτικά προς καύση, προκειμένου να αποσβεστεί η αρχική επένδυση των επενδυτών. Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος δήμος κάνει το λάθος να αυξήσει την ανακύκλωση, θα συνεχίσει να πληρώνει τις μονάδες επεξεργασίας – καύσης για σκουπίδια που δεν θα έχει! Θα πληρώνει δηλαδή κεφαλικό φόρο!

Εξαιτίας των προβλημάτων της καύσης, σχεδόν σε όλη την Ευρώπη, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, λαμβάνονται μέτρα για τον έλεγχο των μονάδων και αντικίνητρα για τη χρήση τους.

Είναι επικίνδυνη: Ακόμη και με τις καλύτερες μεθόδους και φίλτρα, η καύση θα εξακολουθεί να εκπέμπει τοξικούς και ιδιαίτερα επικίνδυνους για την υγεία μας ρύπους. Και αν σε άλλες χώρες, όπως η Αυστρία, η Δανία ή η Σουηδία, η ρύπανση μειώνεται αλλά δεν εξαφανίζεται, φανταστείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα με την υποβαθμισμένη δημόσια διοίκηση, που δεν έχει προσωπικό να ασκήσει τις αρμοδιότητές της, ενώ παράλληλα η πολιτική ηγεσία την έχει υποβαθμίσει σε υπηρέτη των επιδιώξεών της. Η λειτουργία και η συντήρηση των συστημάτων αντιρρύπανσης έχει τεράστιο κόστος, η εμπειρία από τις βιομηχανίες που λειτουργούν στη χώρα λέει ότι δεν ελέγχονται αποτελεσματικά, δεν τηρούν τους όρους που προβλέπονται και δημιουργούν μεγάλα προβλήματα στο περιβάλλον και την υγεία.

Είμαστε μπροστά σε ένα κρίσιμο σημείο, που θα καταδικάσει οριστικά κάθε πολιτική διεκδίκηση για τη μείωση της παραγωγής αποβλήτων και την ανακύκλωση, θα παραδώσει στην επιχειρηματική κερδοσκοπία άλλη μια δημοτική λειτουργία συρρικνώνοντας την αυτοδιοίκηση και θα εξαναγκάσει τους δήμους να αυξήσουν κατακόρυφα τα δημοτικά τέλη.

Στο χέρι όλων μας είναι να τους σταματήσουμε. Αυτό το διάστημα είναι σε διαβούλευση η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, σκοπίμως ασαφής και ελλιπέστατη. Δήμοι, δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, σύλλογοι και κινήματα πολιτών πρέπει να κινητοποιηθούν, να εκδώσουν ψηφίσματα, να οργανώσουν καμπάνια ενημέρωσης και πρωτοβουλίες αντίστασης. Έχουμε τη γνώση και την εμπειρία από άλλες χώρες και περιοχές, ξέρουμε ότι η μείωση των αποβλήτων και η εξοικονόμηση πόρων είναι απολύτως εφικτός και αναγκαίος στόχος.

Να προστατέψουμε την υγεία και το περιβάλλον

Να μην επιτρέψουμε μια διαρκή ληστεία σε βάρος της δικής μας και της ερχόμενης γενιάς

Δέσποινα Σπανούδη

The post ΚΑΥΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ – ΑΚΡΙΒΗ, ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Σήμερα, η κοινωνική αδικία όχι μόνο βαθαίνει, αλλά παρουσιάζεται και ως φυσική συνέπεια προσωπικών επιλογών. Η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, η διάλυση της κοινωνικής πρόνοιας, η ποινικοποίηση της φτώχειας και η συνεχής επίκληση της «ατομικής ευθύνης» συνθέτουν μια πολιτική που θυμίζει τον κοινωνικό δαρβινισμό και προσπαθεί να υποβάλει και να επιβάλει την αντίληψη ότι μόνο οι ισχυροί και οι «ανταγωνιστικοί» έχουν δικαίωμα στην ευημερία.

Όποιος δεν αντέχει, «δεν τα κατάφερε». Όποιος δυσκολεύεται, θεωρείται ανίκανος. Οι κοινωνικές ανισότητες βαφτίζονται ανταμοιβή της προσπάθειας, ενώ η αποτυχία φορτώνεται αποκλειστικά στις προσωπικές επιλογές του καθένός μας, λες και οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώσαμε και δρούμε είναι ίδιες για όλες και όλους.

Μια μητέρα που δουλεύει σε σούπερ μάρκετ και πληρώνει ιδιωτικό παιδικό σταθμό, αφού στον δημοτικό παιδικό σταθμό δεν κρατούν τα παιδιά τις ώρες που χρειάζεται ώστε να επιστρέψει από τη δουλειά, μια ηλικιωμένη που περιμένει έναν μήνα για να γράψει τα φάρμακά της, γιατί δεν έχει πρόσβαση σε πρωτοβάθμια υγεία, οι νέοι που είτε δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι είτε επιστρέφουν στο πατρικό, άνεργοι, με την επισφάλεια να έχει γίνει κανόνας είναι μερικά από τα πρόσωπα της πολιτικής που μετατρέπει το δικαίωμα σε προνόμιο ή σε ευκαιρία.

Στην ίδια κατεύθυνση, δημοτικές υπηρεσίες που αφορούν όλους τους δημότες, όπως η καθαριότητα και η κοινωνική φροντίδα, παραδίδονται κομμάτι κομμάτι στον ιδιωτικό τομέα. Δεν έχει σημασία αν τελικά οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα για λιγότερες και χειρότερες υπηρεσίες. Η στρατηγική είναι γνωστή. Πρώτα υποχρηματοδοτούνται οι δομές, μετά απαξιώνονται και στο τέλος παρουσιάζεται ως «λύση» η ιδιωτικοποίηση, αφού «το κράτος τα έκανε μπάχαλο».

Το βλέπουμε στα σχολικά κτήρια με τα πολλαπλά προβλήματα βασικής υποδομής, στα γήπεδα που λειτουργούν μόνο για όσους βρίσκονται στα σωματεία, με πρόσθετη οικογενειακή δαπάνη φυσικά, στα λεωφορεία-φαντάσματα και στα αραιά δρομολόγιά τους. Όποιος έχει χρήματα βρίσκει λύση. Οι υπόλοιποι μένουν πίσω, με τη βολική εξήγηση ότι «δεν προσπάθησαν αρκετά». Κι αυτό είναι το μεγάλο ψέμα, γιατί το σύστημα είναι έτσι στημένο ώστε, όσο κι αν προσπαθήσεις, το παιχνίδι θα είναι χαμένο για τους πολλούς.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αυτοδιοίκηση έχει επιλογή. Θα είναι διαχειριστής της φτώχειας και των περικοπών ή θα διεκδικήσει πόρους, δικαιώματα και δημόσιο έλεγχο; Θα υποταχθεί στη λογική της αγοράς ή θα υπερασπιστεί την κοινωνική συνοχή;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Γιατί κοινωνία σημαίνει φροντίδα για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Γιατί η ευημερία δεν μπορεί να υπάρξει σε κάποιους, όταν δίπλα τους άλλοι δυστυχούν.

Η κοινωνία, για να μην είναι ζούγκλα, πρέπει να λειτουργεί ως κοινότητα. Και η πιο ριζοσπαστική επιλογή σήμερα είναι να μην αφήνουμε κανέναν και καμία πίσω. Να το θυμίζουμε συνεχώς με πράξεις. Να υπερασπιζόμαστε το δημόσιο, να προστατεύουμε τους πιο ευάλωτους, να διεκδικούμε ισότητα και δικαιοσύνη.

Αυτή είναι η πλευρά που αξίζει να διαλέξουμε. Εδώ, τώρα, στην πόλη μας.

ΠΠΠ

The post ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΑΡΒΙΝΙΣΜΟ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Ο κ. Μητσοτάκης μας διαβεβαίωσε ότι «προσπαθούν» και έταξε ένα εκατομμύριο δέντρα μέχρι την άνοιξη, ευχαριστώντας παράλληλα για τη «χορηγία» ιδιωτών στην επισκευή του καμένου γυμναστηρίου της Νέας Πεντέλης.

Μιλάει ο ίδιος άνθρωπος που κατά τη διάρκεια της έως τώρα θητείας του

• δήλωσε το 2020 για τον Ερημίτη στην Κέρκυρα ότι «το δάσος κάποια στιγμή θα καεί οπότε καλά κάνουμε και το χτίζουμε» (guess what… το δάσος κάηκε μετά από ένα μήνα)
• κάηκαν περίπου 4.500.000 στρέμματα γης
• έβαλε σε εφαρμογή το πρόγραμμα Anti-Nero, με το οποίο, στο όνομα του «καθαρισμού της καύσιμης ύλης», καταστρέφονται ολόκληρα οικοσυστήματα με τη χρήση μάλιστα βαρέων μηχανημάτων (η κυρία δήμαρχος Πεντέλης είναι σε αυτό «πρωτοπόρος»…)
• ενθάρρυνε την κατασκευή αιολικών πάρκων όχι μόνο μέσα σε καμένες εκτάσεις αλλά ακόμα και σε ανέπαφα παρθένα δάση
• όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για την ανακούφιση των περιοχών που πλημμύρισαν από ην κακοκαιρία «Ντάνιελ», αλλά δεν κάνει και τίποτα για να μην επαναληφθεί παρόμοιο φαινόμενο
• ξεπουλιούνται μεγάλες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης για τη δημιουργία φωτοβολταϊκών πάρκων
• θεσμοθέτησε τη μεταφορά συντελεστή δόμησης, με αποτέλεσμα να μπορούν οι κατασκευαστές να υψώνουν τσιμεντένια μεγαθήρια όπου θέλουν
• αυξήθηκαν θεαματικά οι ιδιωτικές πισίνες και μάλιστα σε περιοχές (όπως τα νησιά) με τεράστια προβλήματα λειψυδρίας
• αντί να ενισχύσει τις δημόσιες συγκοινωνίες, τις εγκατέλειψε, και αντ’ αυτού ενίσχυσε την κουλτούρα του ΙΧ, δίνοντας επιδοτήσεις για την αγορά ηλεκτρικών αυτοκινήτων
• ευνόησε στο έπακρο τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού – η χώρα μετατρέπεται σε ένα τεράστιο ξενοδοχείο, καφέ, εστιατόριο και όλοι οι υπόλοιποι (κυρίως παραγωγικοί) κλάδοι μαραζώνουν
• την ίδια στιγμή που ομνύει στο όνομα της (ψευδο)πράσινης ανάπτυξης, προωθεί τον ανεξέλεγκτο εξορυκτισμό, με ανυπολόγιστες συνέπειες στο χερσαίο αλλά και στο θαλάσσιο περιβάλλον
• αποπειράται να νομοθετήσει την απαράδεκτη περιβαλλοντικά καύση των απορριμάτων.

Αυτός ο άνθρωπος ήρθε λοιπόν να μας πει ότι «προσπαθεί». Για τι άραγε προσπαθεί; Μήπως για να μεγαλώνουν τα κέρδη τους οι εταιρείες και οι «ημέτεροι»; Γιατί με την πολιτική του συμβάλλει τα μέγιστα στην κλιματική κρίση, την οποία παράλληλα κατηγορεί ως υπεύθυνη για τις τραγωδίες.

Αιδώς, Αργείοι!

Μίλτος Ντούκουρας

The post ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ (18.10.2025) ΥΒΡΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

«Λουφάρεις, το ξέρεις, έτσι;»

Μέχρι να ακουστεί κάποιος ήχος απέξω. Σφαίρα στο μπαλκόνι να δει τι γίνεται, να χαιρετήσει άλλα σκυλιά που περνούν με τ’ αφεντικά τους.

Για κάποιον λόγο τον ερεθίζουν τα μηχανάκια των ντελιβεράδων και των courier. Και βέβαια το θυροτηλέφωνο. Αυτό της εξώπορτας στο ισόγειο. Σηκώνει τον τόπο.

Μήπως είναι η συχνότητα του ήχου που κάνει ο κινητήρας τους; σκέφτηκα.

Μπα! Μάλλον όχι, γιατί το ίδιο αρπάζεται κι όταν έρχονται από σούπερ μάρκετ να παραδώσουν μια παραγγελία με το αυτοκίνητο.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι τους αναγνωρίζει εντοπίζοντας την κίνηση από το μπαλκόνι. Αλλά κι από μέσα από το σπίτι. Κι ας μην τους βλέπει. Φτάνει μάλλον μόνο που τους ακούει ή τους μυρίζει. Ακόμη κι όταν εμείς ούτε ακούμε ούτε βλέπουμε τίποτε. Θα μου πεις κι αυτό υπό συνθήκες θα μπορούσε να είναι και καλό. Μια ειδοποίηση ότι κάτι πρόκειται να γίνει.

Κι έχει μια βροντερή φωνή…

Εμφανίζεται ο άνθρωπος στα μαύρα. Το προστατευτικό μπουφάν, τα γάντια με τα κομμένα δάχτυλα. Τα παιδιά με τα μαύρα. Τι παιδιά δηλαδή… κάποιοι, πάει καιρός που υπήρξαν παιδιά. Είναι κανονικοί ενήλικες, με …εμπειρίες, απ’ όσα φαίνονται χαραγμένα ανάγλυφα στο πρόσωπό τους.

Λέω ώρες ώρες «άδικη που είναι η ζωή». Να είσαι όλη τη μέρα στο μηχανάκι.

Να τρέχεις σαν παλαβός να προλάβεις να παραδώσεις τις παραγγελίες στην ώρα τους.

Να επιστρέψεις με τα «χίλια», για να προλάβεις και τις επόμενες.

Να πας κι εκεί όσο γίνεται νωρίτερα.

Θυμάμαι καλά αυτό το τρέξιμο, την αγωνία του χρόνου.

Το έχω κάνει κι εγώ για να επιβιώσω σε άλλη φάση της ζωής μου.

Αυτή η ανάμνηση δεν ξεθωριάζει. Αντίθετα, μου ξεφυτρώνει κάποια ενοχή τώρα, εδώ που στέκομαι στην πόρτα μες στη ζεστασιά του σπιτιού μου.

Γιατί αλίμονο να παραδώσεις, ας πούμε, πίτσες και να μην είναι ζεστές. Θα πάρουν τηλέφωνο και θα «γράψει» το παράπονο κανονικά. Ό,τι ώρα και να ’ναι. Ό,τι καιρός. Ας ρίχνει έξω καρέκλες.

Ποιος ξέρει πως παραλίγο να χάσεις τον έλεγχο πριν; Και ποιος ασχολείται δηλαδή…

Και ότι μπορεί παρά τρίχα να κόντεψες να βγεις απ’ τη στροφή, έτσι που πήγαινες πατητός.

Και μέσα σ’ όλα αυτά να έχεις και τον καθέναν να σου γαυγίζει το σκυλί του και να μην το μαζεύει.

«Γεια. Τι γίνεται; Πώς πάει;» του κάνω. Λίγο μαγκωμένος κάθε φορά. Με κοιτάζει και κάτι βλέπω πως μου λέει αλλά δεν ακούω. Ο Prince έχει πάρει ανάποδες και βάζει όλη του τη δύναμη.

«Μην ανησυχείς, φίλε μου, δε δαγκώνει» λέω, με μια σιγουριά που δεν ξέρω και πού τη βασίζω δηλαδή.

«Και πού το ξέρω εγώ; Κι αν κάτι δεν του αρέσει πάνω μου;» μου απαντάει με το δίκιο του το παλικάρι.

«Καλά καλά, μη φοβάσαι» του λέω «εδώ είμαι εγώ, δε θα σου κάνει τίποτε. Να κοίτα, τον βγάζω στο μπαλκόνι». Με το που ακούει το «Έλα Prince, πάμε έξω» έχει μάθει και το κάνει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μετά από τόσες φορές που έχει επαναληφθεί το σκηνικό, συχνά πηγαίνει μόνος του κατευθείαν προς την πόρτα του μπαλκονιού. Φωνασκώντας. Αλλά βέβαια ούτε κι έξω τα παρατάει. Συνεχίζει πίσω από το τζάμι της μπαλκονόπορτας να διαμαρτύρεται για τον ενοχλητικό εισβολέα.

«Τι γίνεται; Πώς πάει; Τρέχετε όπως και στην πανδημία ή παραπάνω;» λέω στο παιδί με τα μαύρα για να πάω αλλού την κουβέντα, σε κάτι πιο προσωπικό. Να δείξω λίγο ενδιαφέρον.

Ευτυχώς που υπήρχαν κι αυτοί. Που κινούσαν ό,τι μπορεί να μεταφερθεί τις μέρες της ακινησίας. Αυτά που ψωνίζει ο κόσμος από το ίντερνετ δεν έρχονται στην πόρτα μας μαγικά. Μ’ αυτούς τους κασκαντέρ έρχονται.

«Τρέχαμε πάντα μωρέ, αλλά τώρα είμαστε συνέχεια στην πίεση» απαντάει. «Πριν ήμασταν αόρατοι. Με την πανδημία φάνηκε λίγο περισσότερο αυτό που κάνουμε. Γίναμε λίγο λιγότερο αόρατοι». Βιάζεται να τελειώσει και να φύγει.

«Έτσι όπως το λες πάντως, εγώ για καλό το ακούω, πα’ να πει έχετε δουλειά» συνεχίζω.

«Ναι σίγουρα, εγώ έχω. Για κάποιους είναι καλό» μου λέει ένας τις προάλλες, δυο μέτρα άντρας, ο Στάθης.

«Όμως πριν τον covid στο μαγαζί ήμασταν τριάντα άτομα, μέσα κι έξω. Ξέρεις, κουζίνα, σερβιτόροι και delivery. Στον covid μείναμε οκτώ. Τους άλλους τους έδιωξε. Περίμεναν το 800άρι. Άστα, δεν είναι όλα για να χαιρόμαστε. Τέλος πάντων. Χαιρετώ».

«Τουλάχιστον όσοι συνεχίζετε τη δουλειά, βγάζετε κάποια λεφτά παραπάνω, μπαίνει και το ένσημο» συνεχίζω εγώ με το ζόρι την κουβέντα.

«Ε, καλά μην παίρνεις και όρκο» σχολιάζει κι έχει γυρίσει προς την πόρτα του ασανσέρ.

«Τέλος πάντων. Τι να σου λέω τώρα. Όλα καλά». Κι ανοίγει την πόρτα να μπει μέσα.

«Τι καλά; Τι εννοείς; Δεν είναι έτσι;»

«Ακούστε, κύριε, άμα είσαι πιτσιρικάς και δεν έχεις να σκεφτείς και πολλά, μπορεί να είναι και καλά. Έχει και κανένα έξτρα. Αλλά άμα έχεις κι άλλα στο κεφάλι σου, παιδιά, νοίκια και τέτοια, δε λέει. Κι εγώ αν είχα άλλες επιλογές, σ’ αυτή τη δουλειά θα ήμουνα; Ποιος θέλει να παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα στον δρόμο κάθε μέρα; Αλλά για τώρα αυτό έχω. Από λεφτά, το βασικό που λέει ο νόμος, γιατί λέει “βγάζετε από τα έξτρα”. Δουλεύω οχτάωρο, αλλά μου βάζει μισό ένσημο. Κι άμα πεις και κάτι, σου λέει, “εδώ φιλαράκο έτσι είναι τα πράγματα. Δε βγαίνω αλλιώς. Αν δε σ’ αρέσει, δες τι θα κάνεις”.

Κι εγώ σου λέω σιγά που δε βγαίνει, σκέφτομαι. Από τη στιγμή που κάνει τη δουλειά του έτσι, δεν καίγεται… Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος. Μήπως τον κυνηγάει και κανένας;

Κοντοστέκεται. Με κοιτάζει και ξανακοιτάζει.

«Δίκιο έχεις, φίλε» του λέω και τον κοιτάω στα μάτια. «Και το ξέρω. Αυτό που περιγράφεις, το ξέρω γιατί το ’χω κάνει κι εγώ για κάποια χρόνια και το έχω ζήσει στο πετσί μου. Να ζήσουμε θέλουμε όλοι, αλλά αυτή η δουλειά δεν είναι λύση, είναι αδιέξοδο. Μπορεί να μην είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα κι εγώ αυτή την ώρα να βρίσκομαι εδώ και να σου ανοίγω την πόρτα, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πώς αλλάζουν τα πράγματα.»

«Άρα με νιώθεις» συνεχίζει εκείνος. «Κι έχεις από την άλλη και τον πελάτη που όλο κάτι θέλει. Και δεν καταλαβαίνει από μέρα ή από νύχτα. Από βροχή ή από κρύο. Όταν ο άλλος είναι μέσα στο σαλόνι τού σπιτιού του τίποτα δεν καταλαβαίνει. Κι αν πάθεις κάτι στον δρόμο, πρόβλημά σου και τα έξοδα δικά σου. Μη σου κάτσει η στραβή. Γι’ αυτό λέω. Αφήστε τα, δεν είναι όλα για να χαιρόμαστε. Τέλος πάντων. Τι να λέμε τώρα. Χαιρετώ. Να είστε καλά» μου κάνει και ανοίγει ξανά την πόρτα του ασανσέρ για να φύγει.

«Καλή δύναμη» του φωνάζω και κλείνω πίσω του την πόρτα.

Ήθελα να ’ξερα λέω από μέσα μου αυτός ο πελάτης είχε δίκιο από πάντα; Από καταβολής εμπορίου;

Ο Prince με βλέπει που έχω κλείσει την εξώπορτα, συνεχίζει όμως την καθιστική του διαμαρτυρία. Έξω από την μπαλκονόπορτα. Πάω προς το μέρος του. Σταματάει μαχαίρι το γάβγισμα.

Ανοίγω την πόρτα, μπαίνει μιξοκλαίγοντας σιγανά και μετά πάλι μισογρυλλίζοντας.

Μπαίνει αμέσως κάτω από το χαμηλό τραπέζι μπροστά στον καναπέ.

Κάθομαι. Βγαίνει κατευθείαν από κάτω από το τραπέζι κι έρχεται κοντά μου. Στήνεται. Περιμένει. Γυρνάει και με κοιτάει.

«Α ρε μούργο. Ο κόσμος έχει προβλήματα. Και δεν μπορούμε να τα λύσουμε μονομιάς. Όχι μόνοι μας. Τουλάχιστον να κάνουμε αυτό που μπορούμε, όσο μας περνάει από το χέρι. Γιατί τίποτα δεν είναι για πάντα. Και ποτέ δεν ξέρεις για πότε σου έρχονται τα πάνω κάτω».

Του χάιδεψα το κεφάλι και το παχύ τρίχωμα στην πλάτη.

Σταμάτησα. Τον κοίταξα ξανά.

Άδικη που είναι η ζωή…

Κώστας Αποστολίδης

The post ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΑ – ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Αντί να αντιμετωπιστούν τα ουσιαστικά προβλήματα της σχολικής ζωής, όπως ελλείψεις σε υποδομές, θέρμανση, προσβασιμότητα, ψυχοκοινωνική στήριξη μαθητών και εκπαιδευτικών, η Δημοτική Αρχή επιλέγει να επενδύσει σε ένα σύστημα παρακολούθησης, εισάγοντας τη λογική της επιτήρησης μέσα στους χώρους της μάθησης. Λες και τα σχολεία είναι στρατόπεδα ή κλειστά κέντρα ελέγχου και όχι χώροι παιδείας, ελευθερίας και δημιουργίας.

Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα έχει επισημάνει ρητά ότι «η ύπαρξη και μόνη καμερών σε χώρους όπου δραστηριοποιούνται ανήλικοι χρήζει ιδιαίτερης προσοχής», καθώς μπορεί να δημιουργήσει στα παιδιά την αίσθηση ότι «είναι φυσιολογικό να παρακολουθούνται». Αυτό από μόνο του αρκεί για να δείξει πόσο ανεπαρκής και προβληματική είναι η απόφαση.

Η συζήτηση για την ασφάλεια στα σχολεία δεν μπορεί να ταυτίζεται με την επιτήρηση.

Οι πραγματικά ασφαλείς σχολικές κοινότητες χτίζονται με εμπιστοσύνη, συμμετοχή και φροντίδα, όχι με κάμερες. Η παραβατικότητα και οι φθορές, όπου υπάρχουν, αντιμετωπίζονται με κοινωνικές πολιτικές, επαρκή φύλαξη, φωτισμό, παρουσία προσωπικού και ενεργό συμμετοχή μαθητών και γονιών, όχι με μηχανισμούς επιτήρησης που αλλοιώνουν το παιδαγωγικό περιβάλλον.

Η απόφαση αυτή, που ανακοινώθηκε χωρίς διάλογο με συλλόγους γονέων, μαθητών ή εκπαιδευτικών, δείχνει πώς αντιλαμβάνεται η Δημοτική Αρχή τη «διαφάνεια» και τη «συνεργασία»: με εξαγγελίες και με σλόγκαν.

Όσο για την «επένδυση των 350.000 ευρώ», δεν υπάρχει κανένα σαφές πλάνο για το πού και πώς θα διατεθούν αυτά τα χρήματα. Η Παιδεία, όμως, χρειάζεται πραγματικές λύσεις για τη συντήρηση και την αναβάθμιση των υποδομών, ενίσχυση της ειδικής αγωγής, προγράμματα δημιουργικότητας και ψυχοκοινωνικής στήριξης των μαθητών.

Είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια μεταφοράς της λογικής της αστυνόμευσης στα σχολεία.

Καλά τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά θα ήταν καλύτερα η Δημοτική Αρχή να ξεκινήσει ουσιαστικό διάλογο με την εκπαιδευτική κοινότητα. Η Ένωση Γονέων έχει ήδη καταγράψει με τεκμηριωμένο τρόπο τις ανάγκες. Ας ξεκινήσουμε από εκεί.

ΠΠΠ

The post ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ; ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Παρ’ όλα αυτά, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, είδαμε μια συντονισμένη καμπάνια που επιχειρεί να πείσει την κοινωνία ότι οι τράπεζες είναι οι μεγάλοι «ευεργέτες» της παιδείας. Με αφορμή το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου», όπου οι τέσσερις συστημικές τράπεζες χρηματοδότησαν με 100 εκατ. ευρώ την ανακαίνιση 430 σχολείων, η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ παρουσιάζουν μια στρεβλή εικόνα: ότι χωρίς τις τράπεζες δεν θα υπήρχαν αξιοπρεπείς αίθουσες για τα παιδιά μας.

Οι δηλώσεις των τραπεζικών στελεχών διοίκησης είναι αποκαλυπτικές. «Η πρόοδος χτίζεται μαζί με την κοινωνία», «Σε καλύτερα σχολεία χτίζεται ένα καλύτερο αύριο», «Στηρίζουμε έμπρακτα το μέλλον της νέας γενιάς». Πρόκειται για γλώσσα διαφημιστικής καμπάνιας που αποσιωπά πλήρως ότι οι ίδιες τράπεζες βγάζουν δισεκατομμύρια κέρδη από επιτόκια, άδικες χρεώσεις, πλειστηριασμούς και χρέη νοικοκυριών, δεν δανειοδοτούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλπ. Με ένα ελάχιστο ποσοστό των κερδών τους εμφανίζονται ως ευαίσθητοι «αρωγοί» της κοινωνίας, χτίζοντας θετική δημόσια εικόνα και μεταθέτοντας την ευθύνη του κράτους. Αυτό είναι το λεγόμενο εταιρικό ξέπλυμα: η χρήση της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης για να καλυφθεί ο αρνητικός κοινωνικός ρόλος τους.

Κριτική δεν ακούγεται όμως μόνο από κινήματα πόλης ή από φωνές διαμαρτυρίας. Πρόσφατα ο δήμαρχος Νεάπολης-Συκεών κατήγγειλε δημόσια ότι στελέχη τραπεζών επικοινώνησαν απευθείας με σχολεία για να «αυτοπροσκληθούν» στους αγιασμούς, ώστε να δεχτούν συγχαρητήρια για τις χορηγίες τους. Πρόκειται για πρωτόγνωρη και επικίνδυνη πρακτική, που μετατρέπει τον αγιασμό σε φιέστα προβολής των τραπεζών. Και δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει ότι οι ίδιες τράπεζες που τώρα εμφανίζονται ως χορηγοί οφείλουν δισεκατομμύρια στο κράτος, ενώ συνεχίζουν να πιέζουν πολίτες με τοκογλυφικά επιτόκια και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.

Ακόμη πιο αιχμηρός ήταν ο δήμαρχος Πατρέων, που όχι μόνο χαρακτήρισε πρόκληση την τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων και πλακετών στα σχολεία με τα ονόματα των τραπεζών, αλλά προέβη ο ίδιος σε ξήλωμα των πινακίδων από σχολεία στα οποία είχαν αναρτηθεί. «Αυτοί που μας παίρνουν τα λεφτά δεν θα έρχονται σαν ευεργέτες», τόνισε. Και υπενθύμισε: ο ελληνικός λαός πλήρωσε με 50,2 δισ. ευρώ τη διάσωση των τραπεζών την προηγούμενη δεκαετία. Τα 400 εκατομμύρια του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου» είναι το 0,8% αυτού του κόστους και ένα μικρό ποσοστό των ετήσιων κερδών τους (που ήταν 4,4 δισ. το 2024, 4,7 δισ. το 2025). Με άλλα λόγια, οι τράπεζες δίνουν λίγα «ψίχουλα» για να εμφανιστούν ως σωτήρες, ενώ στην πραγματικότητα ο πραγματικός ευεργέτης αυτού του τόπου είναι ο ελληνικός λαός, που πλήρωσε την ανακεφαλαιοποίησή τους.

Η πιο ανησυχητική διάσταση είναι ο ρόλος της κυβέρνησης, που αντί να χρηματοδοτήσει απευθείας τους δήμους, όπως οφείλει, μεταφέρει την ευθύνη στις τράπεζες και μάλιστα τους εξασφαλίζει δημόσιο βήμα και ορατότητα. Στους αγιασμούς των σχολείων, δίπλα στους δασκάλους και τους μαθητές στήθηκαν κάμερες για να προβάλουν τα τραπεζικά στελέχη και τις δηλώσεις τους. Η εικόνα που μένει είναι μια «συμμαχία» κράτους-τραπεζών, όπου οι δεύτεροι παρουσιάζονται ως φιλεύσπλαχνοι εταίροι της κοινωνίας. Έτσι καλλιεργείται στη συνείδηση των πολιτών ότι χωρίς τους ιδιώτες δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε η δημόσια εκπαίδευση.

Η αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι όχι ότι οι τράπεζες «στηρίζουν» τα σχολεία, αλλά ότι η κοινωνία στηρίζει τις τράπεζες επί δεκαετίες, πληρώνοντας τις διασώσεις τους και την κερδοφορία τους. Δεν είναι οι τράπεζες που «βοηθούν» την κοινωνία, αλλά η κοινωνία που πρέπει να απαιτήσει πίσω όσα της ανήκουν. Η ευθύνη της συντήρησης των σχολείων είναι υποχρέωση του κράτους, όχι πεδίο διαφημιστικής εκστρατείας.

Ο μόνος πραγματικός ευεργέτης είναι ο λαός, με τη δουλειά και τους φόρους του. Και αν οι κυβερνήσεις επιμένουν να παραχωρούν τον δημόσιο χώρο και την παιδεία στις τράπεζες, τότε η απάντηση πρέπει να είναι συλλογική.

Γιατί κανένα σχολείο δεν θα έπρεπε να χρειάζεται χορηγούς για να σταθεί όρθιο.

Χρειάζεται δημόσια χρηματοδότηση, διαφάνεια και σεβασμό στο δικαίωμα κάθε παιδιού σε ποιοτική εκπαίδευση.

ΠΠΠ

The post ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ «ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ» ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Όμως αύξηση του ΑΕΠ με τι κόστος και ευημερία για ποιους;

Σε έναν πεπερασμένο σε έκταση και πόρους πλανήτη, η έννοια της συνεχούς και αέναης ανάπτυξης είναι ό,τι πιο βλακώδες έχει γεννήσει ο ανθρώπινος νους. Σημαίνει εξάντληση και καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Σήμερα, η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων (και σε έκταση και σε ένταση) είναι μεγαλύτερη από ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Τεράστιες δασικές εκτάσεις καταστρέφονται, θεόρατες τρύπες ανοίγονται για να εξορυχθούν υλικά από τα σπλάχνα της Γης, ο πλανήτης τσιμεντώνεται απ’ άκρου σ’ άκρον, οι θάλασσες κατακλύζονται από κάθε λογής απόβλητα και αργοπεθαίνουν, ο αέρας που αναπνέουμε κατάντησε τοξικός.

Το αποτέλεσμα; Οι πληθυσμοί θηλαστικών, ψαριών, πουλιών, ερπετών και αμφίβιων έχουν μειωθεί κατά μέσο όρο 68% από το 1970.

Πολλοί μιλούν για μια νέα εποχή: την Ανθρωπόκαινο, δηλαδή την εποχή όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει τέτοια επιρροή στο περιβάλλον, ώστε να το αλλάζει δραματικά. Και σίγουρα έτσι είναι, αλλά και πάλι τίθεται το ερώτημα:

Είμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο υπεύθυνοι γι’ αυτή την κατάσταση; Ο μέσος άνθρωπος που (έστω κακώς) χρησιμοποιεί νάιλον σακούλα, πλαστικό καλαμάκι ή το αυτοκίνητό του για τις καθημερινές του μετακινήσεις έχει το ίδιο μερίδιο ευθύνης με τους μεγιστάνες του πλούτου και τις κυβερνήσεις, που καθορίζουν (με την επιλογή και τον τρόπο παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών, με τη διαφήμιση, καθώς και με τη νομοθεσία που θεσπίζουν) τον τρόπο ζωής μας;

Ήταν άραγε απαίτηση της κοινωνίας να έχει ηλεκτρικές συσκευές που χρειάζονται αντικατάσταση κάθε τρεις και λίγο, ίντερνετ δυσθεώρητων ταχυτήτων, ρούχα γεμάτα πλαστικές ίνες ή πισίνα σε κάθε νέα οικοδομή;

Μήπως όλες αυτές οι «ανάγκες» μάς επιβλήθηκαν (και όχι μόνο τις θεωρούμε πλέον απαραίτητες, αλλά ζητάμε κι άλλες – ένας φαύλος κύκλος), στο όνομα μιας οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ωφελεί σχεδόν αποκλειστικά το πλουσιότερο 1% του ανθρώπινου πληθυσμού, που αύξησε την τελευταία δεκαετία την περιουσία του κατά 34 τρις δολάρια; Ένα ποσό πέρα από κάθε φαντασία, αρκετό να καλύψει 22 φορές τις ανάγκες για εξάλειψη της παγκόσμιας φτώχειας!

Βεβαίως, όπως έλεγαν και οι ινδιάνοι, «όταν θα κοπεί και το τελευταίο δέντρο, όταν θα μολυνθεί και το τελευταίο ποτάμι, όταν θα έχει ψαρευτεί και το τελευταίο ψάρι, τότε ο άνθρωπος θα καταλάβει ότι τα χρήματα δεν τρώγονται».

Πρέπει να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο; Μήπως τελικά δεν πρόκειται για Ανθρωπόκαινο αλλά για Κεφαλαιόκαινο, δηλαδή για την εποχή όπου το κεφάλαιο και φυσικά οι άνθρωποι που το κατέχουν  αλλάζουν δραματικά το φυσικό περιβάλλον, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων αλλά και όλων των υπόλοιπων έμβιων όντων;

Και μήπως, αντί να φοβόμαστε για  την έλευση του τέλους του κόσμου, φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού και κάνουμε κάτι για την έλευσή του;

Μίλτος Ντούκουρας

The post Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, Ω ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ! appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.