Κύριος ομιλητής ήταν ο Δρ Μιλτιάδης Αθανασίου, ερευνητής στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασών – ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ. Μίλησε για την πρόληψη και τη διαχείριση των δασικών πυρκαγιών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ετοιμότητα των κατοίκων και στην προστασία των σπιτιών τους. Εξήγησε πώς συμπεριφέρονται οι πυρκαγιές και πόσο σημαντικό είναι να ειδοποιούνται έγκαιρα οι πολίτες και να είναι έτοιμοι να αντιδράσουν. Επεσήμανε ότι στη σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου γίνεται λόγος για «σύσταση» από τις αρχές προς τους πολίτες να απομακρύνονται από τα σπίτια τους όταν κρίνεται επικίνδυνη η κατάσταση, και όχι για υποχρεωτική απομάκρυνσή τους. Επίσης, υπογράμμισε ότι η καλή προετοιμασία του σπιτιού μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην προστασία από τη φωτιά, και προς αυτή την κατεύθυνση έδωσε κάποιες πρακτικές συμβουλές –απομάκρυνση εύφλεκτων υλικών από αυλές και μπαλκόνια, καθαρισμός χαμηλών κλαδιών και χόρτων κ.ά.–, τονίζοντας ότι η πρόληψη είναι το πιο ουσιαστικό μέσο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρκαγιών.

Ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ Φλόγες, του νεαρού δημοσιογράφου Δημήτρη Καπετανάκη, που περιελάμβανε συνέντευξη με τον Λευτέρη Φραγκιουδάκη, πρώην Γενικό Διευθυντή Δασών. Με λόγια απλά και καθαρά ανέδειξε τα χρόνια προβλήματα στη δασοπροστασία, την έλλειψη συντονισμού, τις πολιτικές αποφάσεις που εξυπηρετούν συμφέροντα, τις ιδιοκτησιακές παρατυπίες και τις εγκληματικές αμέλειες της δημόσιας διοίκησης στην Πεντέλη, στο Βαρνάβα, στο Μάτι και αλλού.

Την εκδήλωση συντόνισε ο δημοτικός σύμβουλος Κώστας Αποστολίδης, ο οποίος στην εισαγωγική παρέμβαση επεσήμανε ότι τα δυσμενή αποτελέσματα των πυρκαγιών είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, όπως η αποδυνάμωση των δασικών υπηρεσιών, η υπερβολική έμφαση στην καταστολή αντί της πρόληψης, οι ισοπεδωτικοί καθαρισμοί μέσω των εργολάβων (πρόγραμμα Antinero ΙΙΙ) κ.ά. Τόνισε την ανάγκη να υπερασπιστούμε το δάσος ως κοινό αγαθό, ενώ απέρριψε την ιδιωτικοποίηση ως μέσο προστασίας του περιβάλλοντος.

Ακολούθησε μια πολύ ζωντανή και ουσιαστική συζήτηση με τους πολίτες, τους ομιλητές και τους συν-δημιουργούς του ντοκιμαντέρ. Από τις τοποθετήσεις φάνηκε ξεκάθαρα η ανάγκη να αξιοποιηθεί η σχετική επιστημονική γνώση και η εμπειρία των ανθρώπων που είναι στην πρώτη γραμμή, ώστε να προετοιμαστούμε καλύτερα – τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια μιας πυρκαγιάς. Ήταν χαρακτηριστικό και ενθαρρυντικό μαζί ότι η εκδήλωση τράβηξε το ενδιαφέρον συμπολιτών μας που βρίσκονταν στην πλατεία της Νέας Πεντέλης για την κυριακάτικη έξοδό τους και όχι για να παρακολουθήσουν την εκδήλωση.

Παράλληλα, λειτούργησε και έκθεση βιβλίου με θέματα για το περιβάλλον, την πολιτική και τη λογοτεχνία, προσθέτοντας έναν πολιτιστικό τόνο στην εκδήλωση.

ΠΠΠ

The post ΟΤΑΝ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΦΛΕΓΕΤΑΙ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Το 2018 η χώρα βίωσε μία από τις πιο μαύρες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της: την τραγωδία στο Μάτι, με δεκάδες νεκρούς. Αντί αυτή η καταστροφή να λειτουργήσει ως καμπανάκι για ουσιαστική θωράκιση της πολιτικής προστασίας, φαίνεται πως λειτούργησε περισσότερο ως παρένθεση σε έναν διαρκή κύκλο αδράνειας και πρόχειρων χειρισμών.

Το καλοκαίρι του 2024 η φωτιά ξεκίνησε από τον Βαρνάβα και έφτασε μέχρι το Πάτημα Χαλανδρίου. Δασικές εκτάσεις, άγρια ζώα, σπίτια και περιουσίες έγιναν στάχτη μέσα σε λίγες ώρες. Κι όμως, η επίσημη κρατική αφήγηση περιορίστηκε, ξανά, στο γνωστό μοτίβο: «Οι ισχυροί άνεμοι ευθύνονται». Μια βολική δικαιολογία, σχεδόν τελετουργική, που αποδίδει τα πάντα στον καιρό και αθωώνει την ανθρώπινη αμέλεια, την κρατική υποτίμηση της πρόληψης και την έλλειψη σχεδιασμού.

Την ίδια στιγμή, η απουσία πρόληψης και συντονισμού καθιστά το 112 το μόνο εργαλείο. Μαζικές εκκενώσεις οικισμών, χωρίς καν πρόθεση προστασίας του περιβάλλοντος. Σαν ο στόχος να είναι απλώς να μην υπάρξουν ανθρώπινα θύματα, ενώ η καταστροφή του φυσικού τοπίου θεωρείται σχεδόν αποδεκτή, ένα «αναγκαίο κακό».

Κανείς δεν μίλησε για τα χιλιάδες στρέμματα δάσους που χάθηκαν. Κανείς δεν αναρωτήθηκε τι θα απογίνουν αυτά τα καμένα τοπία, πότε και αν θα αποκατασταθούν. Καμία αποδοχή ευθύνης, καμία παραίτηση, καμία πολιτική αυτοκριτική.

Η απώλεια των δασών είναι πολιτική επιλογή. Είναι το τίμημα της αδράνειας, της υποβάθμισης του δημόσιου χώρου και της εγκατάλειψης της περιβαλλοντικής πολιτικής. Αν δεν αλλάξει ριζικά η προσέγγιση της πολιτείας, τότε κάθε καλοκαίρι θα μετράμε όχι μόνο στρέμματα καμένων εκτάσεων, αλλά και χαμένες ευκαιρίες για να προστατεύσουμε ό,τι ακόμα μπορεί να σωθεί.

Η αλήθεια πίσω από τις στάχτες

Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που γεννήθηκε από ανάγκη. Όχι για να πει απλώς μια ιστορία, αλλά για να καταγράψει αλήθειες που δεν έχουν ακουστεί. Για να φωτίσει πλευρές ενός εθνικού προβλήματος που κάθε καλοκαίρι επιστρέφει, αφήνοντας πίσω του στάχτες και αναπάντητα «γιατί».

Ως φοιτητής δημοσιογραφίας, στο πρώτο έτος των σπουδών μου, πήρα την απόφαση να ξεκινήσω ένα ερευνητικό ταξίδι με ερωτήματα που, δυστυχώς, παραμένουν επίκαιρα: Γιατί καίγεται τόσο συχνά η Ελλάδα; Ποιος ευθύνεται; Τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις ανακοινώσεις και τα δελτία Τύπου;

Στην αρχή, η αναζήτηση ξεκίνησε για μένα προσωπικά. Για να καταλάβω. Σύντομα όμως ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Να το δει και να το ακούσει και ο υπόλοιπος κόσμος. Να μην ξεχαστεί. Να μην γίνει ακόμη μια είδηση που απλώς περνά από τις οθόνες μας. Πίσω από τις στάχτες υπάρχουν άνθρωποι, αναμνήσεις, οικοσυστήματα που χάθηκαν, αλλά και φλόγες ελπίδας από εκείνους που δεν τα παρατούν.

Καθοριστική υπήρξε η συμβολή του κ. Ελευθέριου Φραγκιουδάκη, πρώην Γενικού Διευθυντή Δασών και Προστασίας Φυσικού Περιβάλλοντος. Ένας άνθρωπος που υπηρέτησε τη θέση του όχι ως ρόλο, αλλά ως χρέος. Μας μίλησε με ειλικρίνεια, κατήγγειλε περιστατικά, εξήγησε τις πραγματικές αιτίες των αστοχιών στον συντονισμό και στη διαχείριση των πυρκαγιών και, κυρίως, κατέδειξε την προδοσία της φύσης. Ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε και συνεχίζει να μάχεται τόσο με τις φλόγες όσο και με την αδικία.

Μέσα από τη δική του εμπειρία και τη μαρτυρία του αποκαλύπτονται πτυχές του προβλήματος που σπάνια συζητούνται δημόσια. Τεκμηριωμένες απόψεις, με νηφαλιότητα αλλά και πόνο. Ένας άνθρωπος που έβαλε την αλήθεια και το καθήκον πάνω από τον τίτλο και την εξουσία. Το να βλέπει κάθε δέντρο που είχε κάποτε προστατέψει να παραδίδεται στις φλόγες δημιουργεί θλίψη και αίσθηση αδικίας.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων επισκέφθηκα περιοχές που έχουν καεί. Βρέθηκα μπροστά σε τοπία που μοιάζουν εξωπραγματικά, μια θλιβερή απεραντοσύνη από στάχτη και σιωπή. Θυμήθηκα τα λόγια του: «Δεν γίνεται να έφτασε μέχρι εδώ η φωτιά». Όποιος αντικρίσει από κοντά την πλήρη καταστροφή, δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: Πώς; Και γιατί;

Όπως λέει συχνά κι ένας αγαπημένος καθηγητής μου, ο Σωτήρης Σκουλούδης, «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης». Και όσο η αδικία επιμένει, τόσο η αλήθεια οφείλει να λέγεται. Τέτοιοι άνθρωποι, όπως ο κ. Φραγκιουδάκης, δεν πρέπει να μένουν μόνοι. Χρειάζονται δημοσιογράφους που να τους ακούσουν, πολίτες που να προβληματιστούν και θεσμούς που να δράσουν.

Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι μια προσπάθεια καταγραφής, αφύπνισης και ευθύνης. Γιατί, όπως είπε και ο ίδιος ο κ. Φραγκιουδάκης: «Λαοί που αφήνουν τα δάση τους να καταστραφούν, αργά ή γρήγορα θα τα ακολουθήσουν».

Δημήτρης Καπετανάκης

The post ΦΛΟΓΕΣ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Αναγκάζομαι να γρά­ψω αυτές τις γραμμές γιατί έχω φρικτά παράπονα! Με έχετε αλαλιάσει! Ησυχία δεν μπορώ να βρω! Μα πλημμύρα γίνεται, μα καύσωνας, μα παγωνιά, μα βροχή πέφτει, μα βροχή δεν πέφτει, μα δάση καίγονται, για όλα εγώ φταίω!

Άνθρωποι που μόλις πριν δέκα, δεκαπέντε χρόνια έκαναν ότι δεν με ήξεραν, αρνούνταν την ύπαρξή μου, τώρα ό,τι και να γίνει τα ρίχνουν πάνω μου. Ε, νισάφι πια! Θα τα πω όλα και γαία πυρί μιχθήτω.

Διότι, καλοί μου άνθρωποι, εγώ δεν είμαι αίτιο αλλά αποτέλεσμα. Δεν γεννήθηκα από μόνη μου και μία ωραία πρωία είπα «μου την έχουν βαρέσει τούτοι εδώ, θα τα κάνω όλα στάχτη και μπούρμπερη». Εγώ είμαι τέκνο της δικής σας δραστηριότητας. Εσείς με γεννήσατε.

Δηλαδή, για να είμαστε και δίκαιοι, δεν φταίτε όλες και όλοι. Τουλάχιστον όχι το ίδιο.

Γονείς μου είναι όλοι εκείνοι που στον βωμό του αλόγιστου κέρδους, τσιμέντωσαν τα πάντα (και αναρωτώνται για τα 45άρια το καλοκαίρι), στέγνωσαν τη Γη από πετρέλαιο (που είναι όμως κακό) και μετά αποψίλωσαν τα δάση και τα γέμισαν ανεμογεννήτριες, αλλά και τα χωράφια με φωτοβολταϊκά (για να κάνουν «πράσινη ενέργεια»), έβαλαν πισίνες ακόμα κι εκεί που σκάει το κύμα (και τώρα θα ακριβύνουν το νερό, λόγω έλλειψης), μπούκωσαν τον πλανήτη στο πλαστικό (αλλά φταίει το καλαμάκι του καφέ…), άφησαν στη μοίρα τους τις δημόσιες συγκοινωνίες και προώθησαν την κουλτούρα της αυτοκίνησης (που καίει πετρέλαιο, το οποίο ρυπαίνει, και φταίτε εσείς, οπότε πάρτε τώρα ηλεκτρικό αμάξι, που τάχα δεν ρυπαίνει, αλλά για να παραχθεί η ενέργεια που χρειάζεται καίγεται πετρέλαιο ή λιθάνθρακας, που ρυπαίνουν…), ντουμάνιασαν τον αέρα με τα φουγάρα τους, δηλητηρίασαν λίμνες και ποτάμια με τα χημικά τους, αλλά και τα σώματά σας με βιομηχανικά υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα και γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.

Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες φέρνοντας παραδείγματα, αλλά τι νόημα έχει; Ποιος με ακούει; Σίγουρα όχι αυτοί που φταίνε. Μιλάμε για απίθανους τύπους. Η Αρκτική λιώνει και αυτοί διαγκωνίζονται για το ποιος θα εκμεταλλευτεί τους πόρους της για να βγάλει φράγκα και να κυριαρχήσει στον κόσμο. Αλλά ξέχασα… «φταίει η Κλιματική Αλλαγή», δηλαδή εγώ…

Ελπίζω εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να με ακούσετε, να με καταλάβετε και να κάνετε κάτι. Και δεν εννοώ να βάζετε επαναχρησιμοποιούμενο καλαμάκι στον καφέ σας ή να κάνετε ανακύκλωση και κομποστοποίηση. Καλά είναι κι αυτά, αλλά δεν αρκούν.

Εκείνο που χρειάζεται είναι μια άλλου είδους σχέση του ανθρώπου με τη φύση, σχέση αρμονική, η οποία δεν συνάδει με τη λογική της συνεχούς και αέναης ανάπτυξης, ό,τι όμορφους (και ψευδεπίγραφους) επιθετικούς προσδιορισμούς της βάλουμε: «πράσινη», «αειφόρος», «βιώσιμη» και πάει λέγοντας.

Σκοτώστε με, λοιπόν! Απαλλάξτε με από τα βάσανά μου! Δεν αντέχω άλλο να είμαι ο αποδιοπομπαίος τράγος! Επιλέξτε τη ζωή της λιτής αφθονίας, της αποανάπτυξης και αγωνιστείτε γι’ αυτές. Τη ζωή που καλύπτει τις αληθινές ανάγκες και όχι την κάθε επίπλαστη «ανάγκη» που σκαρφίζονται οι εταιρείες για να κονομήσουν (και τις αβαντάρουν οι κυβερνήσεις). Και ξέρετε κάτι; Αυτού του είδους η ζωή και ο καπιταλισμός δεν κάνουνε χωριό.

Αλλάξτε λοιπόν το σύστημα, όχι το κλίμα!

Διατελώ μετά τιμής,

Κλιματική Αλλαγή

The post ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗΣ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Από τότε περάσαν χρόνια. Ξεκίνησε η αξιοποίηση των ακάλυπτων χώρων και οικοπέδων. Τα πρώτα τριώροφα εμφανίστηκαν στη θέση των μικρών μονοκατοικιών. Αλλά ακόμα κι έτσι, η πρασιά και ο κήπος γύρω από τα κτήρια αυτά διατηρήθηκε. Τα μεγάλα δέντρα, που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στα οικόπεδα σε συνδυασμό με την πευκόφυτη τότε Πεντέλη, δημιουργούσαν ένα μικροκλίμα ευχάριστο.

Τα τελευταία όμως 2-3 χρόνια παρατηρούμε ολοένα και μεγαλύτερη οικοδομική δραστηριότητα. Πολλά δέντρα 100 και πλέον ετών κόβονται στο όνομα της ανάπτυξης και αξιοποίησης της όποιας περιουσίας. Σε αυτό συνέβαλε κατά κύριο λόγο ο Νέος Οικοδομικός Κανονισμός (ΝΟΚ).

Η λογική του ΝΟΚ είναι στις νεόδμητες πολυκατοικίες να προβλέπονται θέσεις πάρκινγκ. Οπότε υπάρχει η πρόβλεψη να επεκτείνεται η υπόγεια κάλυψη του οικοπέδου πέραν του προβλεπόμενου συντελεστή δόμησης[1].

Έτσι, και στους ακάλυπτους χώρους το πράσινο περιορίζεται, αφού πλέον επιτρέπονται εγκαταστάσεις πέργκολας, φυτεμένα δώματα, ακόμα και επιφανειακός χώρος στάθμευσης. Συνεπώς, ο αδόμητος χώρος δεν προστατεύεται –όπως ήταν το πνεύμα της προηγούμενης νομοθεσίας– αλλά μετατρέπεται σε «αξιοποιήσιμο» χώρο, με απώλεια πρασίνου.

Το αποτέλεσμα είναι ο κατασκευαστής, το πρώτο που κάνει με το που μπαίνει στο οικόπεδο είναι να το «ξυρίζει» και να περιφράσει τον χώρο. Για την ασφάλεια όσων δεν έχουν δουλειά εκεί, αλλά και για να γίνονται οι εργασίες εν κρυπτώ. Με τον τρόπο αυτό, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει δώσει ο Δήμος Κηφισιάς, στον εν λόγω δήμο χάθηκαν 1.043 ψηλά υπεραιωνόβια δέντρα, στη θέση των οποίων μπήκαν ή θα μπουν θάμνοι και λουλούδια.

Ο θόλος πρασίνου των βορείων προαστίων βρίσκεται υπό διωγμό. Ο ξεριζωμός των δέντρων θα έχει ως αποτέλεσμα πλημμύρες τον χειμώνα και πολύ ψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι. Οι συνθήκες αυτές θα δημιουργήσουν ένα κύκλο καταστροφής, αφού οι ψηλές θερμοκρασίες και η έλλειψη της απαραίτητης υγρασίας του εδάφους –εφόσον αλλάζει η κάλυψη και η σκίαση– θα ευνοήσουν την ανάπτυξη ασθενειών στα υπάρχοντα δέντρα. Είναι χαρακτηριστικό το θέαμα των πεύκων που ξεραίνονται. Τον χειμώνα η έλλειψη χώματος απαραίτητου για την αποστράγγιση των νερών θα επιτείνει το φαινόμενο της μετατροπής των δρόμων σε χειμάρρους.

Μετά από προσφυγή φορέων αλλά και πολιτών στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το Ε΄ τμήμα του έκρινε αντισυνταγματικές κάποιες διατάξεις του ΝΟΚ και παρέπεμψε το θέμα (συνταγματικότητας και αλλαγών του νόμου) στην ολομέλεια. Μέχρι τότε όμως συνεχίζεται η καταστροφή στα οικόπεδα, όπου ήδη έχει εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής, καθώς οι σχετικές διατάξεις συνεχίζουν να εφαρμόζονται, αφού δεν υπάρχει ακόμα νέα νομοθετική ρύθμιση.

Το πρόβλημα είναι οξύ και αφορά τη διαβίωση, την ασφάλεια, αλλά και την απώλεια της βιωματικής σχέσης των ανθρώπων με τον τόπο τους. Της παιδικής μνήμης, των αυλών, των ήχων και των οσμών της γειτονιάς, του μικροκλίματος, της δροσιάς, του ίσκιου, της σύνδεσης μας με το δάσος και τη φύση.

Είναι καιρός να σταματήσουμε αυτή τη σιωπηλή, αργή αλλά σταθερή αποψίλωση. Να απαιτήσουμε από την Πολιτεία:

• την τροποποίηση των διατάξεων του ΝΟΚ που θυσιάζουν το πράσινο υπέρ της δόμησης
• τον περιορισμό των υπερβολικών πριμοδοτήσεων και παρεκκλίσεων
• την προστασία του αδόμητου χώρου με ουσιαστικούς ελέγχους και όχι απλώς για «διακοσμητικό πράσινο»

Η διατήρηση του αστικού πρασίνου είναι δικαίωμα και ανάγκη όλων, και πρωτίστως των επόμενων γενεών.

Απομένει στους ενεργούς πολίτες κάθε περιοχής να καταγγέλλουν κάθε προσπάθεια αφανισμού του πράσινου στον δήμο τους, που γίνεται προς χάριν της μεγιστοποίησης του κέρδους από την όποια οικοδομική δραστηριότητα. Αν δεν γίνει αυτό, τα ωραία βόρεια προάστια του παρελθόντος θα είναι παρελθόν. Οφείλουμε στις μελλοντικές γενιές να διατηρήσουμε το τοπίο όμορφο, καθαρό και πράσινο.

Γ.Λ.

[1] 1 Για παράδειγμα, αν το εμβαδόν του οικοπέδου είναι μέχρι 600 τ.μ., ο κατασκευαστής της οικοδομής μπορεί να επεκτείνει τα υπόγεια ως και τα όρια του οικοπέδου. Μετά, για να εμφανίζεται ότι ο προβλεπόμενος ακάλυπτος έχει και κάποιο πράσινο, βάζει πάνω από την τσιμεντένια επιφάνεια του υπογείου 40 εκατοστά χώμα, στα οποία θα μπουν θάμνοι και λουλούδια, για να μοιάζει με «κήπο». Σε οικόπεδα μεγαλύτερα των 600 τ.μ. και ως 1.000 τ.μ. επιτρέπεται η επέκταση των υπογείων έξω από το περίγραμμα της κάλυψης του κτηρίου και έως τα όρια του οικοπέδου, σε ποσοστό ως και 80%. Δηλαδή, σε ένα οικόπεδο 1.000 τ.μ. με συντελεστή κάλυψης 0,4, το κτήριο θα καλύψει επιφάνεια 400 τ.μ. Στα 600 τ.μ. που υπολείπονται, τα υπόγεια μπορούν να επεκταθούν στο 80% του ακάλυπτου χώρου, δηλαδή σε άλλα 480 τ.μ. Που σημαίνει ότι στα 1.000 τ.μ. τα 880 ο εργολάβος θα τα τσιμεντώσει. Από τα 120 τ.μ. που απομένουν θα πρέπει να αφαιρεθούν οι ράμπες, ακόμα και οι πισίνες, αν προβλέπονται, με αποτέλεσμα πολλές φορές η κάλυψη με τσιμέντο να φθάνει στο 90%. Αντίστοιχα, σε οικόπεδα μεγαλύτερα των 1.000 τ.μ. επιτρέπεται η επέκταση της κάλυψης των υπόγειων χώρων έξω από το περίγραμμα του κτιρίου σε ποσοστό έως 70%.

The post ΝΟΚ ΑΟΥΤ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

The post ΔΡΟΜΟΙ ΜΕΤ’ ΕΜΠΟΔΙΩΝ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Η ανεξαρτητοποίηση μετατίθεται, η δημιουργία οικογένειας αναβάλλεται. Η εφηβεία κρατάει μέχρι τα 30 και βάλε, όχι επειδή οι νέες και οι νέοι δεν είναι έτοιμες και έτοιμοι, αλλά επειδή δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα μέσα που κάποτε ήταν σχεδόν αυτονόητα. Ένα σπίτι να ξεκινήσουν τη ζωή τους.

Η πραγματικότητα αποτυπώνει με ιδιαίτερο τρόπο αυτή την κρίση. Η οικοδομική επέκταση των δεκαετιών του ’90 και του 2000 κατευθύνθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε κατοικίες πολλών τετραγωνικών μέτρων. Στην Πεντέλη, στα Μελίσσια, στη Νέα Πεντέλη, οι νέοι άνθρωποι που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν εδώ σχεδόν δεν μπορούν να μείνουν στον τόπο τους, να ξεκινήσουν τη ζωή τους, να στεγάσουν τις επιλογές και τις σχέσεις τους.

Τα σπίτια που χτίστηκαν ήταν για οικογένειες που «έχουν τον τρόπο» τους. Συνήθως αρκετά τετραγωνικά, ακριβά έως απλησίαστα. Μικρά και προσιτά δεν βρίσκεις με κανέναν τρόπο. Η εγγύτητα στο κέντρο της Αθήνας, η φυσική ομορφιά και η μικρή δυνατότητα νέων οικοδομών, σε συνδυασμό με τις δυσκολίες της οικοδομικής δραστηριότητας την τελευταία 15ετία έχουν οδηγήσει τα ενοίκια σε δυσθεώρητα ύψη. Η απόκτηση κατοικίας έχει γίνει άπιαστο όνειρο για πολλούς δημότες. Αλήθεια ποιος μπορεί να πληρώσει ενοίκιο 900 και 1.000 και 1.200 ευρώ; Τι δουλειά πρέπει να κάνει κανείς; Μπορεί ένας νέος ή ένα νέο ζευγάρι να ανταποκριθεί;

Η πολιτεία, αντί να χτυπήσει το πρόβλημα στη ρίζα του –την έλλειψη προσφοράς, ενώ υπάρχουν σπίτια κλειστά, και την ανεξέλεγκτη αγορά–, προτείνει προγράμματα-ημίμετρα τύπου «Σπίτι μου». Καμία πραγματική παρέμβαση-απάντηση στους νέους που ασφυκτιούν. Το σύστημα ευνοεί την «αγία ιδιοκτησία», την τράπεζα ή τον επενδυτή. Και όσοι δεν έχουν περιουσία, πρέπει να «κάνουν υπομονή». Αλλά πόση;

Η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες. Μπορεί να διεκδικήσει και να εφαρμόσει πολιτικές κοινωνικής κατοικίας για να δώσει πραγματική ανάσα στους νέους ανθρώπους.

Χρειάζονται σπίτια για να ζήσουν κι αυτοί που δεν ήταν τόσο τυχεροί.

Και ο φοιτητής που πηγαινοέρχεται στο πατρικό γιατί δεν αντέχει να νοικιάσει. Και η νέα μητέρα που θέλει να στεγάσει την οικογένειά της. Και ο εργαζόμενος που δουλεύει πλήρες ωράριο και δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα. Με προσιτό ενοίκιο για τους χαμηλόμισθους, τους ανέργους, τα νέα ζευγάρια, τους φοιτητές. Με κατοικίες που χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους ή από έναν συνεταιρισμό, που παραχωρούνται και λειτουργούν με κοινωνικά κριτήρια, όχι με λογική μιας αγοράς που κερδοσκοπεί.

Τι πρέπει και μπορεί να κάνει ο Δήμος Πεντέλης – Και να το κάνει τώρα:

• Να απαιτήσει γενναία χρηματοδότηση από την κυβέρνηση για τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών. Να ζητήσει να πιεστούν οι τράπεζες να διαθέσουν τα κλειστά ακίνητά τους με κοινωνικά ενοίκια.
• Να καταγράψει και να αξιοποιήσει άμεσα τη δημοτική ακίνητη περιουσία. Ό,τι είναι κλειστό, θα μπορούσε να γίνει σπίτι. Τόσες πόλεις στην Ευρώπη το κάνουν. Γιατί όχι κι εδώ;
• Να δώσει κίνητρα στους ιδιώτες για ν’ ανοίξουν τα σπίτια τους, αν είναι άδεια. Με μειωμένα τέλη, τεχνική υποστήριξη, δημόσια αναγνώριση.
• Να ενισχύσει τη δημιουργία στεγαστικού συνεταιρισμού, δίνοντας στους νέους το δικαίωμα να δημιουργήσουν συλλογικά τον δικό τους χώρο ζωής.

Ας το σκεφτούμε λίγο. Μιλάμε για τη γενιά που μεγάλωσε στην κρίση, ενηλικιώθηκε στην πανδημία και τώρα –εφόσον εργάζεται– καλείται να ζήσει με 800 ευρώ τον μήνα και 800 ευρώ ενοίκιο. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος αναμονής. Έχουν όλοι δικαίωμα στη ζωή. Ακόμα κι αυτοί που δεν είναι γόνοι ευκατάστατων οικογενειών.

Η κοινωνική κατοικία είναι το μέσο.

Η αξιοπρέπεια είναι ο στόχος.

Η διεκδίκηση είναι ο δρόμος.

Κώστας Αποστολίδης

The post ΖΩΗ ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως έχουμε να μάθουμε περισσότερα από τη φύση απ’ ό,τι από τα εγχειρίδια διοίκησης. Για παράδειγμα, θυμάμαι την πυρκαγιά τον Αύγουστο. Μέσα στη στάχτη και το σοκ εμφανίστηκε η Mano Aperta με μαγειρεμένο φαγητό. Όπως και άλλες κοινωνικές κουζίνες σε άλλα μέρη: ο «Άλλος Άνθρωπος», το El Chef. Δεν χρειάστηκε να τους το ζητήσει κανείς. Δεν περίμεναν οδηγίες. Ήρθαν γιατί κάποιος είχε ανάγκη. Κινήθηκαν σαν σμήνος.

Τα πουλιά στο σμήνος δεν υπακούν σε κάποιον. Κανείς δεν αποφασίζει για όλους. Παρακολουθούν τι κάνουν οι διπλανοί τους και προσαρμόζονται. Έτσι και στις κοινωνίες μας: αν ακολουθούσαμε αυτό το παράδειγμα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε κάτι πιο συμμετοχικό, πιο ζωντανό. Όπως με τους συμμετοχικούς προϋπολογισμούς που εφαρμόζονται σε κάποιες πόλεις – οι πολίτες επιλέγουν πού πάνε ορισμένα από τα κονδύλια του προϋπολογισμού της πόλης, όχι οι λίγοι από πάνω.

Ούτε χιλιάδες νόμοι χρειάζονται. Τα πουλιά ακολουθούν τρεις βασικούς κανόνες: δεν συγκρούονται μεταξύ τους, κρατούν απόσταση, κινούνται μαζί σε αρμονία. Τόσο απλά. Φαντάσου μια κοινωνία με λίγους, λογικούς κανόνες, όπου ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει χωρίς να χαθεί σε λαβυρίνθους γραφειοκρατίας.

Και όταν έρχεται η κρίση; Τα πουλιά αντιδρούν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Το καθένα παρακολουθεί το άλλο. Έτσι αποφεύγουν τον κίνδυνο. Κάπως έτσι λειτούργησαν και οι δομές αλληλεγγύης στην πανδημία. Όχι με κρατική διαταγή, αλλά με το ένστικτο της φροντίδας.

Ακόμα και η κόπωση υπολογίζεται. Αν ένα πουλί κουραστεί, το σμήνος το στηρίζει. Δεν το αφήνει πίσω. Έτσι επιβιώνει το σύνολο. Το ίδιο και σε μια ανθρώπινη κοινωνία: αν ο διπλανός πέσει, δεν τον πατάς – του δίνεις το χέρι.

Μπορούμε να λειτουργήσουμε έτσι;

Το ερώτημα δεν είναι αν γίνεται.

Το ερώτημα είναι αν το θέλουμε. Αν επιλέγουμε να «πετάμε» μαζί ή αν θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν να είμαστε μόνοι.

Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο ριζοσπαστικό πράγμα σήμερα: να μάθουμε να πετάμε μαζί.

• Επιστοσύνη και συνεργασία
• Αποφάσεις από όλους
• Λίγοι, απλοί κανόνες
• Γρήγορη προσαρμογή
• Στήριξη και ανθεκτικότητα

ΠΠΠ

The post ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΣΜΗΝΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Όταν όλα κοστίζουν, κι όταν δεν έχεις φράγκο στην τσέπη, όλα τα μέρη των μεγάλων γίνονται άβατα. Κι έτσι, οι πιτσιρικάδες βρίσκουν τις δικές τους διαδρομές. Ταράτσες, γήπεδα μετά τα μεσάνυχτα, στη λέσχη του ΑΟΜ κρυμμένοι μέσα στη νύχτα, δεντρόσπιτα μέσα στο ρέμα της Αγια-Μαρίνας, εγκαταλειμμένα κτίρια που μυρίζουν σκόνη.

Σαν και το παλιό ναυτικό νοσοκομείο, το «ΝΙΕΝ». Κουφάρι πια, ρημαγμένο, με τις σκάλες χωρίς κουπαστές, με φρεάτια ανοιχτά και σίδερα σκουριασμένα, μπορείς να τσακιστείς ανά πάσα στιγμή. Αλλά για κάποιους είναι καταφύγιο. Όλοι το ξέρουν.

Εκεί, στην ταράτσα μαζεύονται. Πίνουν φτηνές μπίρες και μπάφους, λένε τα δικά τους, ακούνε hip hop και drill, κοιτάνε τη θέα – ένα μισόφωτο της πόλης που τους ξεχνά. Εκεί, αισθάνονται για λίγο ελεύθεροι. Μα εκεί, πριν δυο μήνες, ένα παιδί γλίστρησε στο φρεάτιο του ασανσέρ. Ένα από όλα αυτά τα παιδιά που ούτε φανταζόταν ότι μπορεί να κατέληγε έτσι. Το έβγαλαν τραυματισμένο. Ζόρικα.

Η πόλη δεν δίνει επιλογές στα παιδιά της. Πρέπει να μεγαλώσουν, αλλά δεν ξέρουν πού. Δεν έχουμε χώρους για να ονειρευτούν, να δημιουργήσουν, να κάνουν λάθη με ασφάλεια. Και μετά κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε γιατί τα παιδιά μας ανεβαίνουν σε ταράτσες επικίνδυνες και κρύβονται σε σκιές.

Και η παράνοια είναι ότι μετά σκεφτόμαστε πάλι με την καταστολή στο μυαλό. Με την εύκολη λύση. Να τους απαγορεύσουμε να πηγαίνουν εκεί. Δεν μας περνάει από το μυαλό ότι εμείς φταίμε. Που δεν σκεφτήκαμε, δεν φτιάξαμε, δεν φροντίσαμε. Που θεωρήσαμε την πόλη οκ, λες και δεν θα ’ρθει άλλος μετά από μας. Κι όμως ήρθαν τα παιδιά μας. Και στέκονται στις ταράτσες. Και περιμένουν.

Πρέπει να βρούμε τρόπο. Να τους κατεβάσουμε απ’ τις ταράτσες. Όχι με απειλές, με φωνές και φόβο – αλλά με έναν χώρο, σαν το ΝΙΕΝ, που να λειτουργεί σαν ανοιχτή αγκαλιά, από νέους και για νέους, με αυτονομία και με ασφάλεια.

Μια ταράτσα σου δίνει τον ανοιχτό ορίζοντα, την αίσθηση της προοπτικής και της ελευθερίας. Δεν είναι όμως αρκετή για να μεγαλώσεις.

Τα παιδιά μας αξίζουν κάτι περισσότερο, πιο χειροπιαστό. Κάτι δικό τους.

Κώστας Αποστολίδης

The post ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΝΙΕΝ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Αν και στοχεύει στην προστασία από τις φωτιές μέσω καθαρισμού των ξερών κλαδιών και φύλλων, το πρόγραμμα δεν προσαρμόζεται στις τοπικές ανάγκες κάθε περιοχής. Αντί να αποδεικνύεται αποτελεσματικό στην πρόληψη των πυρκαγιών, οι επεμβάσεις του φαίνεται να οδηγούν σε επιπλέον καταστροφή του περιβάλλοντος και σε μείωση των διαφορετικών ειδών φυτών και ζώων, χωρίς πραγματικό όφελος για την πρόληψη των πυρκαγιών. Η αφαίρεση ξύλων και φυτών που παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της φυσικής ισορροπίας γίνεται με γρήγορους ρυθμούς, κάτι που χειροτερεύει την κατάσταση των δασών και απειλεί τις φυσικές διαδικασίες. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μεγάλες επεμβάσεις του Antinero έχουν αφαιρέσει από τα δάση καταφύγια για τα ζώα, αυξάνοντας παράλληλα την πιθανότητα πλημμυρών.

Ανεπαρκής έλεγχος για το περιβάλλον Το πρόγραμμα δεν περνάει από τους απαραίτητους ελέγχους για το περιβάλλον και δεν εφαρμόζεται σωστή εκτίμηση των επιπτώσεων, όπως απαιτεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία για έργα με μεγάλες επιπτώσεις σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 42/2001 και τους ελληνικούς νόμους. Ειδικά για προστατευόμενες περιοχές, ο νόμος απαιτεί προηγούμενη εκτίμηση των επιπτώσεων στο περιβάλλον, την οποία το Antinero παρακάμπτει, καταλήγοντας να αντιμετωπίζει όλα τα δάση της χώρας με τον ίδιο τρόπο, αγνοώντας τις τοπικές διαφορές σε κλίμα, τοπίο και είδη φυτών και ζώων.

Καταστροφή του περιβάλλοντος Το πρόγραμμα εφαρμόζει τα ίδια κριτήρια σε διαφορετικά είδη δασών, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις κλιματικές και γεωγραφικές ιδιαιτερότητες της Ελλάδας, κάτι που οδηγεί στην καταστροφή σημαντικών φυτών (π.χ. ξύλα, θάμνοι) που είναι απαραίτητα για τη φυσική ισορροπία.

Επιπτώσεις στη φύση Η απομάκρυνση των φυτών καταστρέφει τα μέρη όπου ζουν τα άγρια ζώα και αυξάνει τον κίνδυνο πλημμυρών. Το πρόγραμμα φαίνεται, επίσης, να βλάπτει τα δέντρα με τραυματισμούς και ξήρανση, επειδή χάνουν τη φυσική τους προστασία και αναπτύσσονται βλαβερά έντομα.

Αποτυχία πρόληψης φωτιών Παρά τις προσπάθειες, το πρόγραμμα δεν αποδεικνύεται αποτελεσματικό στο να σταματά τις δασικές φωτιές, κάτι που αυξάνει τις αμφιβολίες για το αν είναι πραγματικά αναγκαίο και χρήσιμο.

Πώς λειτουργούν τα δάση Το Πρόγραμμα Antinero (ΑΔΑ – 6Β0ΦΗ-ΤΟ1, Παράρτημα Ι) ορίζει ότι όσοι το εφαρμόζουν πρέπει να τηρούν τους ελληνικούς και ευρωπαϊκούς νόμους κατά την εκτέλεσή του. Ωστόσο, καταγγελίες, όπως αυτές από την Οικολογική Κίνηση Πάτρας, αποκαλύπτουν παραβιάσεις – μεγάλη αποψίλωση και καταστροφή δασικών φυτών σε προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura, παρά τις υποδείξεις του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφαση 1984/2017. Το ΣτΕ είχε τονίσει την ανάγκη για περιορισμένες επεμβάσεις με βάση ειδικές μελέτες για το περιβάλλον, αλλά οι κανόνες του Antinero αγνοούν τέτοιες αρχές, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στη φυσική ανανέωση και την ισορροπία αυτών των περιοχών.

Η σημασία των μικρών φυτών και της βλάστησης στα δάση Τα φυτά του δάσους, συμπεριλαμβανομένων των μικρότερων που φυτρώνουν κάτω από τα δέντρα, θεωρούνται πολύ σημαντικά για τη διατήρηση της φυσικής ισορροπίας, προσφέροντας πολύτιμες λειτουργίες για το περιβάλλον. Σύμφωνα με τον ειδικό για τα δάση Σπύρο Ντάφη, τα μικρά φυτά λειτουργούν ως φυσικό εργαστήριο, βοηθώντας στη ροή ενέργειας και την ανακύκλωση των θρεπτικών συστατικών. Παρά ταύτα, το Antinero προωθεί μαζική απομάκρυνση των φυτών χωρίς επιστημονικές μελέτες, δημιουργώντας κινδύνους, όπως διάβρωση του εδάφους και απώλεια διαφορετικών ειδών. Καθώς αφαιρούνται τα φυτά, το δάσος χάνει τη φυσική του δομή και δυνατότητα ανανέωσης, εκθέτοντας κοντινές περιοχές σε κινδύνους, όπως πλημμύρες.

Ίδια αντιμετώπιση για όλα τα δάση Το Antinero εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε διαφορετικά δάση της χώρας, παρά τις κλιματικές και γεωγραφικές διαφορές που διαμορφώνουν τα δασικά οικοσυστήματα. Λείπουν ειδικές μελέτες για το περιβάλλον που να λαμβάνουν υπόψη τα ιδιαίτερα είδη φυτών και ζώων και τις ανάγκες κάθε περιοχής, κάτι που πάει ενάντια στις αρχές της σωστής διαχείρισης των δασών και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Ποιος φταίει Ο μονόπλευρος τρόπος εφαρμογής του Antinero μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικές, πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες, αφού παραβιάζονται βασικές αρχές για το περιβάλλον, καθώς και οι νόμοι. Επειδή χρησιμοποιούνται ευρωπαϊκά χρήματα, παραβιάζεται και η ευρωπαϊκή νομοθεσία για το περιβάλλον, θέτοντας επιπλέον ζητήματα διαφάνειας και υπευθυνότητας από τους αρμόδιους φορείς.

Επίβλεψη και έλεγχος Η εφαρμογή του Προγράμματος Antinero στα δάση απαιτεί συνεχή παρακολούθηση από δασικούς υπαλλήλους, καθώς αφορά εργασίες που μπορούν να επηρεάσουν τη δομή και υγεία των δασών. Ωστόσο, οι καθαρισμοί και αποψιλώσεις γίνονται από εργολάβους με πλημελή επίβλεψη, κυρίως επειδή οι δασικές υπηρεσίες δεν έχουν αρκετό προσωπικό. Συχνά, τα συνεργεία που δουλεύουν δεν έχουν γνώσεις για τα δάση και το περιβάλλον, κάτι που οδηγεί σε σημαντική υποβάθμιση των διαφορετικών ειδών φυτών και ζώων στα δάση.

Αντιφάσεις και δικαιολογίες Παρόλο που το Antinero παρουσιάζεται ως πρόγραμμα που προστατεύει το περιβάλλον και βοηθά στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στην πραγματικότητα οδηγεί σε καταστροφή των φυσικών πόρων, υποβαθμίζοντας τα δάση. Το πρόγραμμα, αντί να προωθεί τη σωστή διαχείριση, εντάχθηκε λανθασμένα στο Εθνικό Σχέδιο Αναδάσωσης και δεν περιλαμβάνει δράσεις φύτευσης νέων δέντρων.

Πού πάνε τα χρήματα Το Antinero χρηματοδοτείται με χρήματα που αρχικά προορίζονταν για φύτευση νέων δέντρων, χωρίς σαφή εξήγηση, κάτι που δημιουργεί νομικά προβλήματα. Μάλιστα, χρήματα που προορίζονταν για την αναβάθμιση κτηρίων έχουν διοχετευθεί μέσω του Antinero, κάτι που θέτει υπό αμφισβήτηση τη διαχείριση των χρημάτων.

Αποτυχία και καταστροφή του περιβάλλοντος Το πρόγραμμα δεν προσφέρει αρκετή προστασία από τις φωτιές, όπως φαίνεται από την καταστροφή στην Αττική, όπου περιοχές που είχαν καθαριστεί κάηκαν εντελώς. Η μεγάλη επέμβαση των μηχανημάτων καταστρέφει το φυσικό τοπίο και προκαλεί μόνιμες ζημιές στα δάση, δημιουργώντας ένα γυμνό περιβάλλον που δεν μοιάζει με δάσος.

Η χειρότερη σχέση με τη φύση – Η εκμετάλλευση Το Antinero δείχνει μια αντίληψη εκμετάλλευσης για το δάσος, το οποίο χρησιμοποιείται από εργολάβους για αποκόμιση κερδών, αντίθετα με την υποχρέωση που ορίζει το Σύνταγμα για προστασία των δασών ως εθνικού πλούτου. Η εφαρμογή του προγράμματος, με απευθείας αναθέσεις χωρίς έλεγχο υπονομεύει τη βιώσιμη ανάπτυξη και οδηγεί σε μακροχρόνιες περιβαλλοντικές και οικολογικές απώλειες.

[1] https://tinyurl.com/bdeev4wy, της Πένης Χαλάτση (8/11/2024), Το πρόγραμμα AntiNero I, II και III, με συνολική χρηματοδότηση 415,1 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και τον τακτικό προϋπολογισμό, έχει σαν στόχο την πρόληψη και προστασία των δασών, κυρίως μέσω της δημιουργίας μικτών αντιπυρικών ζωνών που επιβραδύνουν και περιορίζουν τη διάδοση πυρκαγιών. Έχει ήδη καλυφθεί το 15% των δασικών συστημάτων, με στόχο να φτάσει στο 1/3 έως το 2025. Το πρόγραμμα δεν εξαλείφει τον κίνδυνο πυρκαγιών, αλλά καλύπτει πολυετή κενά στη δασική διαχείριση.

Ο σχεδιασμός επικεντρώθηκε σε συνδυαστικές αντιπυρικές ζώνες, με δασικούς δρόμους και γυμνές ζώνες γύρω από επικίνδυνους οικισμούς, για την καλύτερη επέμβαση των δυνάμεων πυρόσβεσης. Παράλληλα, προγραμματίζεται η επέκταση της χρηματοδότησης μετά το 2025 για έργα πρόληψης, αναγέννησης καμένων περιοχών και αντιπλημμυρικής προστασίας.

[2] Το άρθρο βασίζεται στην εισήγηση της Σοφίας Παυλάκη (δικηγόρου και ειδικής στη δασική και περιβαλλοντική πολιτική) σε επιστημονική ημερίδα που διοργάνωσε το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητας στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών στις 7/10/2024.

The post ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ANTINERO appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.

Τα βήματα δεν είναι ποτέ ίδια· δεν είναι ίδια τα πόδια, δεν είναι ίδιο το χώμα, οι ρίζες, οι θάμνοι, τα φύλλα, ο αέρας, ο ήλιος, τα σύννεφα, ο ουρανός, η παρέα, οι σκέψεις. Πόσες παραλλαγές, πόσες εικόνες, μυρωδιές, ήχοι, συναισθήματα.

Το λίγο βρεγμένο χώμα σού δίνει σιγουριά, πατάς στέρεα, δεν σε παρασέρνει η ξερή σκόνη. Και τότε σου παρουσιάζεται κι ο κόσμος πιο γεμάτος. Οι μικρές δροσοσταλίδες πάνω στα φύλλα, τα καθαρά χρώματα του πράσινου και των λουλουδιών, το σκούρο καφέ, σχεδόν μαύρο των κορμών, το ορμητικό νερό, ο πυθμένας που χάνεται κελαρυστά και παρασέρνει βεβαιότητες. Η γυαλάδα, που μπορεί να γλιστρήσεις πάνω της, ή μόνο να ακουμπήσεις το βλέμμα σου για λίγο και να θαυμάσεις.

Κι ύστερα οι μετέωροι ήχοι. Τα πουλιά, πιο διστακτικά ίσως με την υγρασία στο φτέρωμά τους, το νερό που τρέχει, το βάρος και το βάθος της πατημασιάς, οι σταγόνες που βρίσκουν το τέλος τους πέφτοντας, αλλά και η μαλακή μάζα της φύσης, που απορροφά τους ήχους του δρόμου. Και για λίγες στιγμές η σιωπή, μεστή, φιλική, ηρεμιστική, απροσποίητη.

Η μικρή αυτή πορεία, από τη λεωφόρο μέχρι το σπίτι, έχει μια διάρκεια απροσδιόριστη. Άλλοτε σε πηγαίνει, κάποτε την πηγαίνεις. Ανεβαίνεις, και βλέπεις, παρατηρείς. Ακούς. Μυρίζεις. Το βήμα επιτρέπεται να γίνει και λίγο αβέβαια. Κουραστικό ίσως, αλλά σύντομα τελειώνει. Ίσα που προλαβαίνεις να περάσεις από τη μια κατάσταση στην άλλη. Από τη γαλήνη στους σκληρούς όγκους και τις μεγάλες ταχύτητες.

Κατεβαίνεις, και η διαδρομή αλλάζει. Τώρα το βήμα πρέπει να είναι σίγουρο, σταθερό, δοκιμάζει χωρίς να ρισκάρει. Δεν είναι μόνο η κατηφόρα. Είναι και τα χρόνια. Σου απασχολούν τόσο τη σκέψη, ώστε ξεχνάς να προσέξεις τα γύρω σου. Όμως, ό,τι βρεθεί κοντά στο πόδι που ψάχνει να σταθεί μπαίνει στην εικόνα. Χαμηλά φυτά, ταπεινά και πανέμορφα, ξυλαράκια εύθραυστα, σαν στρεβλά δαχτυλάκια, ή ευθύγραμμα, σαν κορμοί που δεν έγιναν. Πευκοβελόνες πολλές. Η πέτρα. Σε κάνει να σκεφτείς: πέρασε άραγε ποτέ κάποιος εργάτης από δω ροβολώντας από το λατόμι; Ή σέρνοντας το μάρμαρο; Ή κλέβοντας λίγη ανάπαυλα; Μια παύση στον μόχθο του;

Στο τέλος, η δρασκελιά πάνω από το νερό που σε περνάει απέναντι. Μετά, θα σκύψεις λίγο κάτω απ’ τη βελανιδιά· παιδί τη θυμάσαι χαμηλή, στο ύψος σου, με τα βελανίδια να τα ξέρεις μόνο από τα καρτούν. Από τότε η ομορφιά, χάρη σ’ αυτά τα μέρη, μπολίκεψε μέσα σου. Τώρα η βελανιδιά γέρνει ψηλή να συναντήσει την απέναντι κλάρα. Καθώς προχωράς, σκέφτεσαι πάλι: γιατί έπρεπε να κοπούν όλα γύρω; Εντολή. Για να μην καούμε.

Κάθε, μα κάθε φορά από το τελευταίο καλοκαίρι και πέρα, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς όσο κάνεις με επιμέλεια τη διαδρομή σου: το σώμα κι ο νους που έδωσαν την εντολή της κοπής/καταστροφής έχουν διανύσει πότε τη διαδρομή; Έχουν την άγρια μνήμη του εγκλεισμού, που έγινε βιωτός επειδή υπήρξε τούτη η διαδρομή να διανυθεί; Αφέθηκαν ποτέ στην ευλογία της; Μοιράστηκαν με άλλα σώματα και άλλες ψυχές τη χαρά, το γέλιο, τη βόλτα, τις αισθήσεις και τα αισθήματα;

Πουλάκια, μικρά φυλλαράκια και λουλούδια στο χώμα, θάμνοι μικροί και μεγάλοι, δέντρα ψηλά και πανύψηλα, νερό που φοβάμαι μη σε πω νεράκι, κρατήστε! Κρατήστε όσο μπορείτε! Τα πριόνια, οι οδοστρωτήρες, τα τσιμέντα έχουν ήδη βγει. Κρατήστε γερά! Μπροστά στο δικό τους τίποτα είστε ό,τι μας μένει για ν’ αντέξουμε.

Β.Κ.

The post ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ appeared first on Πεντέλη Πόλη Πρότυπο.